Niet schrikken, het goodbye is niet echt een goodbye. Het is een goodbye van het weblog binnen onze website. Ik ben namelijk gek op interactie en technisch is het niet goed mogelijk om een interactief weblog binnen de site te realiseren. Althans, niet als we niet failliet wensen te gaan aan de kosten die dit met zich meebrengt.


Natuurlijk ontvang ik altijd hele lieve emailtjes van lezers, ik beantwoord deze ook altijd, maar het speelt zich toch allemaal een beetje in het onzichtbare af.


Daarom hebben wij besloten om het weblog te verhuizen. Naar een echte weblogsite of hoe dat dan ook mag heten.


Na alle vervelende berichten over verdwenen weblogs op het prikbord van quilten.startpagina hebben wij besloten dat wij toch liever in zee gaan met typepad.


Het nieuwe adres van ons weblog is www.quilterspalet.typepad.com


Een hele verandering maar ik ben er vast van overtuigd dat het en verandering ten goede is. En er zit een voordeel aan het verhuizen van een weblog... Ik kan het voortaan schrijven vanuit mijn luie stoel thuis. De enige die dan niet snapt waarom ik geen aandacht aan haar schenk is dit mormeltje.



Rustig maar Monkey, ik beloof je alleen te bloggen als jij ligt te slapen. Dat geeft mij dan toch nog wel 22 uur per dag:-)

Aha, Monkey snapt het. Zij, Evy en ikzelf hopen u allemaal te kunnen begroeten op ons nieuwe weblog www.quilterspalet.typepad.com


Groetjes
Evy en Petra

Nee, Monkey, je kan niet praten dus doe je ook niet mee met de groetjes

nananananananananananannanannana Het is weer voorbij die mooie zomer ......

Dat liedje klopte van geen kanten dit jaar, het was wel heel erg regenachtig. Nederlanders klagen vaak over het weer en dit keer wel een beetje terecht.

Wij zijn een ook weekje op vakantie geweest naar Duitsland en ik heb mij tegoed gedaan aan alle heerlijke schnitzels en Evy heeft zich te goed gedaan aan 3 dagen workshop Amish Quilten bij Esther Miller in Duitsland.
Het was de enige week in de hele zomer dat het echt stralend weer was, 33 graden maar liefst. Wij zouden geen Nederlanders zijn als we daar niet over zouden klagen, veel te heet

Zoals inmiddels genoegzaam bekend ben ik gek op gadgets. Ik wandel dan ook in groothandels rond op zoek naar leuke, meestal niet nuttige, zaken. U ziet die artikelen nooit, Evy spreekt daar namelijk direct een veto over uit. Maar vlak voor onze vakantie kreeg ik een e-reader van Evy, en ik vond het een geweldig apparaat.

Tenminste, tot ik op de verjaardag van mijn moeder vol trots mijn kinderen mijn nieuwe ereader liet zien. Mijn oudste dochter bewonderde het apparaatje en zei , weet je wat je eigenlijk moet kopen mam…een Ipad, daar kan nog veel meer mee. Ik keek haar eens wat vaag aan, ze haalde haar schouders op en zei, laat maar mam, doe maar niet, voor dames van jouw leeftijd is een e-reader echt een prima apparaatje.

Ik was ernstig beledigd, voor dames van mijn leeftijd… De volgende dag ben ik naar een winkel gegaan waar ze allemaal computers enzo verkopen en vroeg naar de Ipod. Ik kreeg een klein raar telefoontje in mijn handen geduwd en dat was dat. Heeft u die niet wat groter? De man keek mij meewarig aan maar ineens zag ik een lichtje gaan branden boven zijn hoofd.

Ah u wilt de Ipad? Op mijn bevestigend antwoord kwam hij aan met een inderdaad veel groter apparaat en informeerde welke ik wilde hebben. Gewoon de grootste, ik ben een beetje kippig namelijk. Ik zag de man diep ademhalen en echt waar, hij maakte met zijn handen het ZEN gebaar en sloot heel even zijn ogen voor hij uitlegde dat de grootte niets te maken had met de afmeting maar met de inhoud.




Nu ben ik natuurlijk best wel intelligent als het op computers aankomt dus ik vroeg om de grootste inhoud. Anders moet je steeds opnieuw geheugen erbij pluggen was mijn hardop uitgesproken mening. Wederom maakte hij het ZEN gebaar, er kwam een licht wanhopige blik in zijn ogen. Hij legde uit dat er in een Ipad geen extra geheugen kon worden bijgeprikt. Doe dan maar het meteen het meeste geheugen wat u heeft erin.

Evy stond het allemaal aan te horen, besloot tot 64 GB geheugen, meer hadden ze niet en liet het ding inpakken. Onderwijl belde ik mijn dochter dat ik een Ipad 2 had gekocht en of zij eventjes heel snel haar mening zou willen herzien dat haar moeder te oud was voor welk apparaatje dan ook.

En toen gingen wij met vakantie, Evy, ik met mijn Ipad en Monkey, ons hondje. Voor de reis echt begon moesten wij eerst langs de groothandel voor een workshop met Yoko Saito.
Ik had van te voren met de hand op mijn hart moeten beloven om gewoon stil te blijven zitten en voor zover mijn beperkte naaicapaciteiten dat toelieten ook normaal mee te doen met de workshop.

Wel, ik heb heel goed opgelet en ik kan u het geheim van de iniminililipietepeuterige steekjes van Yoko Saito verklappen. Het is heel simpel, men neme een leesbril plus 80 of daaromtrent en zet die op de neus. Dat is het geheim, Yoko draagt een leesbril waarmee je van Amsterdam tot Utrecht kan kijken. Uiteraard komt er dan ook nog een jaartje of vijftig ervaring en hele kleine vingertjes bij kijken maar dan kan iedereen dit zelf ook.

Dit




En dit



En dit



Helaas moesten wij de workshop voortijdig verlaten. Nee nee, ik heb mij niet misdragen, ik hou mij altijd aan mijn beloftes maar Monkey was ongelukkig uit de auto gesprongen en liep mank. Wij wilden het beestje niet alleen in de auto laten en na rijp beraad besloten wij om op weg te gaan zodat wij haar beter in de gaten konden houden.

Aangekomen bij ons huisje wachtte een grote verrassing, we werden begroet door een reusachtig grote hond. Evy heeft het niet zo met grote honden maar ja, hij hoorde bij het huis.



Ik stelde voor hem Wolfie te noemen, dat geeft wat meer lieflijks aan zo`n groot dier. Ik noem leeuwen en tijgers ook altijd muppetjes en streepies.
Ik begrijp niet waarom mensen in het algemeen en Evy in het bijzonder mij altijd zo meewarig aankijken als ik dit uitleg, het helpt namelijk echt.

Wolfie voelde zich al snel thuis bij ons, zo goed zelfs dat hij voor de deur ging liggen. Evy weigerde naar buiten te gaan voor ik hem had weggestuurd. Monkey vond dat zij daar ook bij moest helpen, de held. Wat ik wel een nadeel vond aan Wolfie was dat ze niet bijster goed luisterde. Ik bedoel, mijn Duits is niet super, maar “Wolfie eraus “ moet toch redelijk te begrijpen zijn. Toen ik dit aankaarte bij de eigenaar van Wolfie keek ook deze mij weer zo meewarig aan.
Aber naturlich das die hunde sie nicht anhoren, sein name ist gar nicht Wolfie, er heibst Jenna.

Oke foutje, “Jenna Eraus “




Na een paar dagen was Evy gewend aan Wolfie en amuseerden wij ons uitstekend. De cursus die Evy volgde was zeer leerzaam en gezellig. Esther Miller is van huis uit Amish en heeft op zeer jonge leeftijd al leren quilten aan een frame.
Naast de cursus was er ook heel veel tijd uitgetrokken,voor uitleg over de Amish leefwijze en gewoontes. En wat mij in het bijzonder interesseerde de Amish Keuken. Eten is een van mijn favoriete bezigheden en ik was dan ook blij verrast met een Amish kookboekje.




Verder vermaakte ik mij prima met mijn ipad en Monkey, slenterend door Potsdam en omgeving. Voor Monkey hadden ze zelfs een eigen waterbakje daar staan, aardige mensen die Potsdammers.





De ipad is ook een uitstekende routekaart. Je tikt het adres in van de plek waar je de auto achterlaat en gaat lekker rondwandelen.
Vervolgens laat je de route verschijnen van de plek waar je je bevindt naar de auto en voila, zelfs ik vond mijn karretje steeds terug. Tenminste, tot ik een keer vergat om de parkeerplek te wijzigen, ik heb kilometers wanhopig rondgezworven voor ik mijn lieve Pandaatje weer zag staan.

Natuurlijk hebben wij ook de nodige quiltwinkels bezocht maar daarover in een later weblogje meer.

Oh ja, mijn Ipadje, die kan dus ook dit…Een stralende VariaHex.




Geweldig he

Groetjes
Petra
info@quilterspalet.nl

Het waren spannende weken maar eindelijk op 1 juli 2011 was bekend wie de winnares van de quilt met verhaal wedstrijd was geworden. Bep van der Ploeg –Lascaris met de quilt, Annie`s Bloementuin. Een ontroerend verhaal dat duidelijk laat zien dat ook via de sociale media warme vriendschappen worden gesloten.

Natuurlijk moest de fiets ook worden uitgereikt en dat laat ik altijd over aan Evy. Die heeft namelijk van Lynette Anderson geleerd hoe je het beste kunt poseren, want een foto hoort er nu eenmaal bij

Bep was in ieder geval erg blij met haar fiets en wij wensen haar er heel veel plezier mee.



Wij danken alle deelnemers aan de quiltwestrijd, er kan er natuurlijk maar 1 de winnares zijn maar wij vonden iedere inzending geweldig.

In totaal zijn er 1844 stemmen uitgebracht. Heel veel mensen hebben ons laten weten dat zij de verhalen achter de quilts ontzettend hebben gewaardeerd.

Wij hebben nog 1 super mooie rooie quiltfiets en ook daar gaan we zeker iets mee doen. Hoe en Wat zijn wij nog over aan het brainstormen maar zodra wij meer weten laten wij het natuurlijk weten.

Een ding weten we wel, het wordt geen nieuwe wedstrijd. Ik kan er echt niet tegen dat ik mijn mond moet houden en geen persoonlijke voorkeur mag hebben

Groetjes
Petra
info@quilterspalet.nl

Het is weer vakantietijd en massaal verlaten inwoners van landen hun eigen stek om op vreemde bodem een paar weken te genieten. Wekenlang genieten van andere culturen, ik gun het iedereen van harte. Maar het is aan mij niet besteed. Ik heb een beetje traumatische ervaringen met vakanties.

Ik herinner mij een vakantieperiode waarin ik tegen mijn toen 14 jarige dochter verkondigde dat we naar Rome gingen. 1600 kilometertjes, dat moest in een dagje wel te doen zijn. Met de auto natuurlijk, niet met de fiets, helemaal gespeend van enige realiteitszin was ik ook toen al niet.

Zo rond Trier, hoe ik daar terecht kwam is mij nu niet geheel duidelijk meer, werd ik moe en besloot de reis voor een dagje te staken. Na uitgerekend te hebben dat ik net 350 kilometer had gereden wijzigde ik mijn plannen, we gingen naar Parijs. Cultuur opdoen, genieten van de Franse keuken, ik zag het helemaal voor mij.

Helaas, ik maakte een grote fout. Ik was na de rit naar Parijs een beetje vermoeid. Erop vertrouwende dat mijn dochter de kaart aan het lezen was had ik namelijk al 3 rondjes rond de Arc de Triomphe gereden en vloog het getoeter mij naar de zenuwen. Ik keek eens goed naast mij en wat bleek, de dame zat in plaats van de routekaart de Donald Duck te lezen.

Rondom mij heen bleef alles maar toeteren en ik had er schoon genoeg van. Ik zette mijn motor uit, en nam zelf de kaart ter hand.

Rustig bekeek ik de te rijden route en wat mij na een paar minuten opviel was de stilte om mij heen. Al het getoeter was gestaakt en een heleboel bestuurders van de auto`s om mij heen zaten hoogst verbaasd te kijken.

Met een vriendelijk knikje startte ik de auto en vond vrij snel daarna hoe ik naar de wijk waar ik wilde zijn moest komen. Ik kan het iedereen aanraden, doodsimpel je motor afzetten stopt binnen een paar minuten alle herrie om je heen.


In het Quartair Latin vond ik een hotelletje en zonder verder na te denken checkte ik in. De gevel van het hotel was prachtig, de hal ook….daarna kwam ik op een soort bouwterrein, compleet met steigers, en via loopplanken bereikte wij onze kamer.

Mijn vindingrijke dochter vond in een van de aangrenzende kamers een stop voor het bad en werd ineens begripvol. Ze informeerde of ik erg moe was en of ze het bad zou laten vollopen. Goed idee, tot ik in het bad stapte, ijskoud water, het warme water was op.

Ietwat kribbig ging ik op zoek naar een eettentje, en bestelde zonder enige kennis van de Franse taal een salade voor dochterlief. Na 1 hap was ze klaar, er bleken kippenlevertjes in te zitten. Serieus kreeg ik het verwijt naar mijn hoofd dat ik haar probeerde te vergiftigen en de volgende 2 dagen heeft zij geweigerd nog iets te eten of te drinken behalve droog stokbrood en cola light.

Op mijn vraag waar ze dan wel het eten lekker vond riep ze Trier. Ook goed, terug naar Trier. En ja hoor, ze ging weer eten en daarna leek een bergwandeling haar wel wat. Beetje moeilijk, je hebt alleen die dunne sandaaltjes met hakjes bij je, dat gaat niet. Ik wil niet beweren dat ik een eigenwijze dochter heb…… Na 5 minuten bergopwaarts kreeg ik weer een verwijt naar mijn hoofd, ik bezorgde haar zere voeten.



Al met al een confronterende spontane vakantie Tegenwoordig plannen wij vakanties iets beter, wij regelen van te voren een huisje en hebben in de auto een navigatiesysteem. Toch ben ik niet dol op lange vakanties. Ik mis de vertrouwde zaken om mij heen. Een paar daagjes, hooguit een week en dan wil ik terug naar huis. Daarom gaan wij ook dit jaar maar een weekje weg.

Het QuiltersPalet is dan ook eventjes dicht van 22 tot en met 29 augustus


Ik ben al dagen bezig met het doorkijken van bestemmingen, ik weet dat ik in de buurt van Berlijn iets moet zoeken, dat wil Evy graag en de bestemming maakt mij niet zoveel uit. Ons hondje moet meekunnen en het moet in een rustige omgeving zijn en met de auto goed bereikbaar, parkeerplaats voor de deur dus.

En het is gelukt, ik heb een huisje gevonden en ik ben ook nog zo slim geweest om de rit niet in een keer te maken. Wij stoppen op de helft en pakken, ook al besproken, een hotelletje.

Wat ik in een hotel het belangrijkste vind is de menukaart natuurlijk. In mijn hotelletje hebben ze schnitzels. En ik ben gek op schnitzels. Ik eet iedere dag 2 x schnitzel als ik in Duitsland ben. Nooit in Nederland, daar vind ik schnitzels niet lekker, maar ik ga naar Duitsland op vakantie voor de schnitzels, hele grote en heel veel

Nu nog alle lapjes uitzoeken die mee mogen op vakantie en ons kan niets meer gebeuren. Daar gaat nog best een behoorlijke tijd inzitten. Evy kijkt naar alles wat ze wil meenemen en ik kijk of het leuke vriendelijke lapjes zijn, ik wens wel goed gezelschap onderweg.

Voor iedereen die na dit blog nog op vakantie gaat, sterkte!!!
En vooral ook heel veel plezier.

Groetjes
Petra
info@quilterspalet.nl

Wij hebben er lang op gewacht 31 juni 24.00 uur, wie heeft de online quiltwedstijd gewonnen? Eindelijk weten wij het.

Wij feliciteren Bep van der Ploeg - Lascaris. Met 353 stemmen is zij de absolute winnaar van de quiltfiets wedstrijd. Alle vanaf nu nog binnenkomende stemmen worden niet meer meegerekend in de einduitslag.

En nu gaan wij slapen

Groetjes

Evy en Petra
info@quilterspalet.nl

Soms komen dingen slecht uit. Midden in de Sales week, donderdagnacht om 04.00 uur, werd ik opgeschrikt door een zeer veel pijn lijdende Evy. Ik ben eigenlijk helemaal niet zo makkelijk wakker te maken.

De nacht is om te slapen en wat er ook gebeurt normaal, ik slaap. Zo werd ik ooit eens wakker gemaakt door mijn bovenburen dat het dak lekte. "Oké, ik sleep mijn dekbed mee naar een ander plekje en slaap door." Midden in de nacht komt er toch geen loodgieter, je mag al blij zijn als die overdag wil komen.



En zo maakte Evy mij tijdens een vakantie in de bergen ook eens wakker omdat er een luchtalarm ging. Ik keek eens uit het raam, zag geen direct gevaar en verzocht haar vriendelijk mij te laten slapen. Ze keek zeer beledigd en verklaarde mij voor volslagen vreemd.

Maar niet afgelopen donderdagnacht. Ik was op slag wakker en informeerde wat er loos was. Pijn en nog eens pijn, in de buik. Gealarmeerd belde ik de nachtdokter en wij konden gelijk komen. Galstenen was de eerste diagnose en we moesten direct door naar de eerste hulpafdeling van het Bronovo ziekenhuis. Hoewel ik optimistisch van aard ben zag ik de bui al hangen, dit ging niet goed.

Na een echo, allerlei vervelende onderzoeken en een CT scan bleek dat er geen galsteen te vinden was maar ontdekte ze wel iets anders, een ileus. ( een in de knoop geraakte dunne darm). Evy vind bovenstaande uitleg niet leuk en noemt het stoïcijns haar Keltische Knoop.



Hoe kom je eraan, hoe kom je er vanaf, en een beetje snel graag want Evy heeft pijn. De dokter was duidelijk, opereren is de enige optie. Een opname volgde en wij waren behoorlijk van slag. Ik belde mijn zoon dat hij de winkel moest openen, mensen moest afbellen die de middag een cursus kwamen doen en onze steun en toeverlaat Elly moest bellen. Het is heerlijk dat je in noodsituaties op mensen kunt rekenen, en ik wil Elly en Nico dan ook nog eens heel hartelijk bedanken voor hun meer dan welkome hulp.

Gelukkig kreeg Evy wel medicijnen tegen de pijn en daardoor leek het eigenlijk wel beter te gaan. Laat in de middag vroeg ik haar of de pijn terugkwam. Nee de pijn kwam niet terug. Dat verbaasde mij, zolang werken pijnstillers normaal niet. De dokter stelde de operatie toch maar even uit tot zaterdag.

Maar ook zaterdag geen pijn, integendeel er was niets meer aan de hand. Nog een nachtje slapen en als de pijn dan nog niet terug was dan mocht ik haar wel weer meenemen. Ernstig opgelucht verliet ik het ziekenhuis en ging naar huis. Reed rechtstreeks naar de supermarkt en kocht 20 paar sokken, ik koop altijd sokken als ik van slag ben geweest. Zondag in de loop van de dag mocht ik Evy weer meenemen.

Tot zover dit blog over Evy, die is natuurlijk het allerbelangrijkste. Maar wat mij verbaasde tijdens die drie dagen opname is hoeveel dingen ik als vanzelfsprekend beschouw. Toen ik zaterdagochtend opstond keek ik eens om mij heen en stond versteld over alle rommel. Zo zag ons huis er toch nooit uit…. Hmmm , ik snap het al, ik laat wel alles achter mij liggen, maar Evy ruimt dat natuurlijk op.

Volgende probleem, wie steekt mijn haar op…
Oke, ik ga naar het ziekenhuis met speld en borstel en daar is Evy. De dame naast Evy vond het blijkbaar erg humoristisch, zo hard moest ze lachen. Ik zag er de lol niet zo van in. Temeer niet omdat de dame nogal blauw aanliep tijdens het lachen en dat zuurstofslangetje zat er toch ook niet voor niks. Ze bedaarde gelukkig op tijd. En mijn haar zat weer netjes, dat was ook de oplossing die ik zondag voor dit probleem had, gewoon s`morgens even naar het ziekenhuis toe. Opgelost.



Zaterdagavond thuis gekomen wilde ik nog even iets bijwerken op mijn oude laptop thuis en tot mijn grote schrik had onze kat daar een paar haarballen op gedeponeerd. Toetsenbord deed niets meer, laptop naar de filistijnen. Hoogst beledigd belde ik Evy waarom die rotkat van haar dat deed. Heb je de laptop dichtgedaan was haar eerste vraag. Nee natuurlijk niet, dat doe ik nooit. Nee klonk het een beetje vermoeid, dat doe ik dus altijd. Een laptop geeft warmte af, dat vindt de kat lekker liggen en tsja, dat ze een haarbal kwijt wil is haar niet kwalijk te nemen.



Ik zuchtte eens diep, kon niet anders dan haar gelijk geven en neem mij voor wat meer mijn rommel achter mij op te ruimen. Ik weet ook dat het Evy niet uitmaakt, ik ben een rommelmaker en dat gaat waarschijnlijk niet veranderen. Ze ruimt gewoon achter mij de rommel op en dat doet ze zo als vanzelfsprekend dat het mij pas opvalt als ze er een paar daagjes niet is. Ik waardeer het er niet minder om.

Eind goed, al goed en Evy is weer aanwezig in de winkel en thuis, alles is weer normaal

Groetjes
Petra
info@quilterspalet.nl

Ik zou u eergisteren nog even laten weten hoe de fietstocht was verlopen. Wel , ik heb het overleefd maar naast spierpijn bestaat er dus ook zoiets als zadelpijn. Pfffff, ik kon nauwelijks zitten de afgelopen dagen dus laat staan een weblogje schrijven.

Mijn ervaringen zijn een beetje dubbel. Ik heb ontdekt dat er aan fietsen wel het nodige kan worden verbeterd. Zo kan ik geen foto`s laten zien op dit weblogje omdat er geen bagageruimte op een fiets zit. Na geprobeerd te hebben met mijn fototas over mijn schouder het stalen ros te beklimmen werd al snel duidelijk dat dit niet ging werken. Tas zat in de weg en noodgedwongen hebben wij onze tassen dus maar achtergelaten.

Ook zitten er geen achteruitkijkspiegels op een fiets. En ineens werd ons duidelijk waarom het in het verleden zo vaak mis is gegaan. Waarom mijn vader vroegtijdig grijze haren heeft gekregen en waarom ik 40 jaar niet heb gefietst. Ik ben natuurlijk een beetje doof, en ik hoor niet wat er achter mij gebeurt. Dus alles wat mij passeert komt onverwachts langs mij stuiven, uit reactie draai ik dan mijn stuur naar rechts en banggg, boem knal….., hallo stoeprand, geparkeerde auto of boom.



Evy had het snel door, is achter mij gaan fietsen en riep als er wat passeerde. Dat levert vreemde reacties op maar helpt wel.




Voor de rest vond ik het fietsen wel heel leuk alleen Evy was minder gecharmeerd van de mooie quiltfiets. Er zitten geen handremmen op. Nu begrijp ik het hele concept remmen niet zo, ik spring gewoon van de fiets af, maar het schijnt dat remmen beter is voor je knieën. In mijn naïviteit opperde ik nog dat de fietsenmaker er dan een paar handremmen op moest zetten maar dat schijnt niet te kunnen. Dus heeft Evy haar Quiltfiets ingeruild en een ander exemplaar aangeschaft.



Nog een nadeeltje van een fiets is dat er geen navigatiesysteem opzit maar volgens mijn zoon is dat op te lossen door een nieuwe telefoon te kopen. De logica ontging mij een beetje maar je hebt tegenwoordig telefoons met ingebouwde navigatie, erg handig.

Zeker omdat mijn eerste fietsrit veel te lang duurde.
Zonder navigatie weet ik nergens de weg en in een bos staan ook geen wegwijzertjes. Ook zo`n puntje wat nog wel enige verbetering kan gebruiken. Er staan wel rare bordjes maar daar kan een normaal mens geen wijs uit. Hoe weet ik nu in vredesnaam waar route 38 of 12 ons naar toe leidt.



Al met al, het was een groot succes, ik heb inmiddels een fietstas, een nieuw zadel en een heel geavanceerd slot aangeschaft. Evy heeft een nieuwe fiets met een mand voorop gekocht zodat ons hondje ook mee kan. Alleen vind ik dat mandje veel te hard, dus er moet een hondenfietsmandquiltje worden gemaakt. Dit is een van het internet gepikte hond hoor, die van ons is zwart, maar ja, nog geen foto`s, die houd u tegoed.



Als ik eenmaal goed de slag te pakken heb van het fietsen koop ik ook een mandje en neem mijn kat mee op een fietstochtje, vind ze vast leuk. Even voor de duidelijkheid, ook dit is niet onze kat



Nu nog een nieuwe telefoon met navigatie kopen en wij zijn er helemaal klaar voor

Correctie : ik krijg geen nieuwe telefoon met navigatie hoor ik net. En de hond krijgt geen hondenfietsmandquiltje, een fleecedekentje volstaat. Plus dat het mijn ten strengste is verboden een mandje voor de kat te kopen want die mag niet mee. Spelbreker!!!!!

Fiets voorzichtig en geniet van de dingen om u heen.
Groetjes
Petra
info@quilterspalet.nl

Eindelijk

Het is eigenlijk erg toch wel. Zijn wij alweer bijna een maand terug van de Open European Quilt Champinonship, kortweg ook wel de beurs in Veldhoven genoemd, heb ik nog niets op het blog gezet.

Ik ga dat ook maar niet meer doen, ik ga niets meer schrijven over Veldhoven en de beurs. Op verschillende weblogs heb ik al hele mooie verhalen kunnen lezen, en u vast ook dus ik ga niets meer schrijven over Veldhoven.

Ik ben namelijk enorm geschrokken in Veldhoven en ben daar nog steeds van aan het bijkomen. Eef noemt mij een aanstelster, maar lees maar, dan bent u het vast ermee eens dat mij iets vreselijks is overkomen.

Wij komen aanrijden in Leende, een dorpje bij Veldhoven, zonder navigatie, wat al sowieso een klein wondertje kan worden genoemd. En wat zie ik… twee hele grote paarden. Vlak bij ons huisje! Er zat maar een heel smal lintje tussen het weiland en ons huisje. Dat lintje moest die paarden dan blijkbaar binnen hun eigen grasveldje houden.



Nu ben ik niet echt bang van paarden, op televisie of vanuit de auto vind ik ze best mooi en ze zien er ook wel aardig uit. Maar zo dichtbij de plek waar ik mijn moede hoofd te ruste wil leggen is toch andere koek. Ik moest dat allemaal toch eens even van dichtbij controleren en gaf een flinke ruk aan het lintje …..en geloof het of niet, ik werd geëlektrificeerd. Een enorme schok trok door mijn hand naar mijn arm en sidderde door mijn ruggengraat. En in plaats dat Evy zich gepast mede geschrokken gedroeg hoorde ik alleen maar amechtig gelach.

Na enkele vernietigende blikken te hebben geworpen naar een van het lachen rood aangelopen Evy stopte ze eindelijk en wist nog nasnikkend te roepen…blijf dan ook met je handen van schrikdraad af.

Hmmm , schrikdraad, wel eens van gehoord ja, maarre… horen daar geen waarschuwingsbordjes op te hangen? Evy wees, ik keek, en warempel, dat hing er. Maar wel een beetje uit het zicht natuurlijk.

Ik blijf het maar erg gevaarlijk vinden op het platteland. Vandaar ook dat ik mij er niet toe kon zetten om iets te schrijven over Veldhoven en na bijna een maand is mijn vaste voornemen dan ook om niets meer te schrijven over Veldhoven.

Die paarden heten overigens Bruno en Ginger. De eigenaresse van het huisje vertelde ons dat. Het waren bejaarde paarden die hun laatste jaren rustig mochten doorbrengen op het weilandje. Paarden in ruste dus. En er was geen enkel bezwaar dat wij de ouwetjes af en toe een suikerklontje voerden, dat vonden ze lekker. Ik heb dus snel wat suikerklontjes naar ze toegegooid.



Ik moet zeggen, uit de verhalen komen paarden mij voor als redelijk intelligente dieren maar dat valt in het echt wel tegen. Ze vonden de suikerklontjes niet eens op de grond. Slecht reukvermogen of zo.

Wederom wist Evy raad, maar die komt dan natuurlijk ook uit het zuiden. Het schijnt dat je suikerklontjes op je platte hand moet leggen en dat het paard dat suikerklontje dan zachtjes van je hand pakt. Ik heb het geprobeerd, ik vind het erg eng en zeker vies…. mijn hele hand kleefde ervan. Ik besloot de rest van de week de paarden met rust te laten en het voeren van suikerklontjes aan Evy over te laten.

Maar goed, verder ga ik na 3 weken u niet meer vervelen over Veldhoven. De rest is ook een beetje bekend natuurlijk. Leuke collega`s, leuke bezoekers, mooie quilts etc etc etc. Evy genietend van de ochtendkoffie, heel leuk allemaal.



Het kampioensdiner, ook ieder jaar. Even uitleggen… De eerste avond is er altijd een Kampioensdiner en dit jaar hadden wij besloten om daarbij aanwezig te zijn. Rond een uur of 17.30 zaten wij in afwachting van het openen van de zaal nog even buiten in de prachtige kloostertuin.



Ik hoorde toevallig dat een van de sponsors al een lijst had met de winnaars en na een vlugge blik daarop zag ik dat Elly Prins 2 prijzen had gewonnen. Ik feliciteerde Elly uiteraard, ze zat vlak achter ons en het was een beetje rumoerig dus ik riep, he Elly, gefeliciteerd…

Een oorverdovende stilte ontstond na mijn geroep. Het was niet de bedoeling dat Elly al wist dat zij had gewonnen ofzo.. Nu ja, gedane zaken nemen geen keer en gelukkig ging iedereen rond dat moment naar binnen.

Ik heb Elly tijdens het diner nogmaals gefeliciteerd en niet alleen met haar prijzen. Op de beurs was ook de dochter van Elly aanwezig met een eigen stand. Jong ondernemerschap kan niet genoeg worden gestimuleerd en ik vond het zeer leuk te zien dat de dochter van Elly veel succes had met haar zeer bijzondere horloges. Ik zou zeggen, oordeelt uzelf www.dailytime.nl



Dus het was gezellig in Veldhoven maar ik ga er verder niets over zeggen.
O ja, nog een klein dingetje dan. Wij kwamen ook Lynette Anderson tegen. Een zeer aardige dame die gezellig kwam praten en op ons verzoek ook nog even poseerde voor de kattenquilt die wij van Ingeborg mochten lenen.



Ik vertel nu verder niks meer over Veldhoven omdat het alweer 3 weken oud nieuws is en ik heb morgen een grote uitdaging voor de boeg.

Morgen ga ik FIETSEN….jawel FIETSEN…. ik vertel er morgen meer over

Groetjes
Petra
info@quilterspalet.nl

Let the best win.

Waarschijnlijk ben ik een van de weinige Nederlanders die niet zo heel goed is in de Engelse taal. Vanmorgen zat ik even naar een programma te kijken waarin mensen Nederlandse uitdrukkingen 1 op 1 vertaalde naar het Engels.

Je krijgt dan bv de uitdrukking :

I`m sitting here for bacon and beans
En dan vreemd opkijken als er een bord spek en bonen voor je neus wordt gezet terwijl je eigenlijk een klacht hebt over de trage bediening.

Of wat dacht u van de volgende conversatie : (vrij van het internet geplukt)

Nederlander : I fouk horses for a living.
Engelsman: Pardon?
Nederlander: Yes paarden!

En zo zijn misverstanden snel ontstaan maar met wat humor lost alles zichzelf wel op. Ik gebruik dus te pas en te onpas Engelse woorden en maak mij niet al te druk om de juiste spelling.

Het Let The Best Win komt rechtstreeks uit mijn welgemeende wens dat de inzenders die meedoen aan de interactieve quiltwedstrijd een faire strijd aangaan en dat u als niet belanghebbende uw stem laat horen.



Aangezien ik zelf niet mag stemmen van Evy en het mij zelfs uitdrukkelijk is verboden om ook maar een zweem van voorkeur te laten merken zit er maar een ding voor mij op.

U allen motiveren om uw stem uit te brengen. Dat kan hier

Speciaal daarvoor dit blogje.
In de loop van de week ga ik natuurlijk alles vertellen over onze trip naar Veldhoven en mijn belevenissen op het platteland.

Let the Quiltforce be with you!
Petra
info@quilterspalet.nl

Fietsen:

Ik kan niet fietsen. Een doodsimpele mededeling die iedere keer weer met ongeloof wordt ontvangen. Iedere Nederlander schijnt te kunnen fietsen, sterker nog, iedere Nederlander wordt geacht te kunnen fietsen. Maar ja, ook iedere Nederlander wordt geacht de wet te kennen…..

Maar dat fietsen, dat is Evy toch wel een beetje een doorn in het oog. In eerste instantie geloofde ook zij mij niet. Dat vereist drastische maatregelen. Een bezoekje aan mijn vader dus. En hoewel de lieve man al bijna 83 jaar is en weinig hem meer kan schokken is de vraag, "zij kan toch wel fietsen?", nog steeds goed voor een geschokte blik en een kreet van schrik.

Nee, ze kan niet fietsen en ze gaat ook nooit leren fietsen. Uren, dagen, maanden, jaren heeft mijn vader namelijk besteed aan mij op een fiets te laten voortbewegen. Om maar niet te spreken over de financiële strop die ik heb veroorzaakt met iedere poging tot fietsen. Elke fiets kwam namelijk, zoals mijn vader zo doeltreffend kan vertellen, terug met vierkante wielen, een verbogen stuur en kapotte knieën.

Dat laatste was overigens zijn minste zorg, ik ben opgegroeid in een tijd dat niet ieder pijntje of schaafwondje gelijk werd bestreden met kilo`s desinfectans en/of pilletjes. Gaat vanzelf weer over, en vooral afblijven was het advies.



Evy was overtuigd, geen fiets. Tot een maand of 2 geleden. Want toen had onze groothandel Rhinetex ineens een wel hele leuke actie. Bij aankoop van een aantal rollen uit de basiscollecties kreeg je 1 fiets. Mooi, Evy gaat fietsen, ik heb voortaan lekker alleen de auto.

Zoals wel vaker zag ik het allemaal helemaal verkeerd, ik had de actiefolder niet zo goed gelezen. Hoe meer rollen, hoe meer fietsen en ja hoor, wat was Evy`s grootste wens al vanaf dat wij de quiltwinkel begonnen?… een compleet palet Bella Solids van Moda. En daar horen dan ineeens zomaar 3 fietsen bij. Nou ja oké, als ik er 2 in elkaar heb gereden dan ben ik weer bij uitgangspuntje…Evy een fiets, ik de auto.

Nee, ik zag het weer verkeerd…1 fiets heeft al een bestemming en op die andere fiets ga je gewoon normaal fietsen. Al een bestemming, wie is de gelukkige?

Nou dat weten wij dus nog niet. Want dat is een van u!
Dit vergt natuurlijk enige uitleg. Want het gaat hier niet om een gewone fiets. Het gaat hier om een fiets die slechts in beperkte oplage wordt gemaakt en waar iedere quiltster wel helemaal weg van moet zijn.

De quiltfiets!


Maar ja, zomaar een fiets weggeven dat is niet leuk. Plus dat er al een tijdje een plannetje in mijn hoofd speelt om de website wat meer interactief te maken. Dus hebben wij het volgende bedacht.

De interactieve quiltwedstrijd met verhaal.
Wij nodigen u uit om een foto in te sturen van uw mooiste /dierbaarste quilt en een verhaaltje erbij te schrijven waarom u nu juist deze quilt zo mooi vindt. Wij plaatsen de foto met verhaal op een speciaal daarvoor gemaakte webpagina. En nu komt het interactieve….iedereen kan op de quilt met verhaal van zijn of haar keuze stemmen. Dus niet wij bepalen de winnaar, maar u.
Op 1 juli stopt de wedstrijd en is ook direct de winnaar bekend.
Natuurlijk zitten er aan dit soort wedstrijden ook een paar voorwaarden.



De inzendingsdatum sluit op 15 mei, daarna worden alle inzendingen geplaatst op de website en kan er gestemd worden.

Inzendingen alleen via e-mail naar: evy@quilterspalet.nl
- Het auteursrecht van de ingezonden foto`s ligt bij de inzender
- De quilt moet door de inzender zelf zijn gemaakt.
- De quilt hoeft niet zelf te zijn ontworpen maar bij een ontwerp van een ander dient u wel een naamsvermelding te plaatsen.
- Er kan per IPadres eenmaal een stem worden uitgebracht.
- Iedere deelnemer wordt geacht met deze regels in te stemmen en bij overtreding van de voorwaarden wordt de betreffende quilt uitgesloten van verdere deelname.

Moeilijker gaan we het niet maken, quiltsters zijn integere mensen die een wedstrijd eerlijk en sportief spelen.

Wij hebben er heel veel zin in en wij hopen dat u massaal mee gaat doen. Echt, het gaat niet alleen om de mooiste quilt maar vooral ook om uw verhaal achter de quilt. Wij weten zeker dat heel veel mensen, net als wij, ook daarin juist zo geïnteresseerd zijn.

Wat knap he, van mij, dat ik ieder verhaaltje uiteindelijk toch wel weer quilt gerelateerd krijg Moet van Evy

Groetjes
Petra

De laatste tijd heeft u even erg weinig zien verschijnen op ons blog. Ondanks de verschillende aansporingen van Evy en veel bezoekers kwam het er niet van.

Heb ik het dan zo druk? Nou nee, er zijn avonden genoeg dat ik een beetje surfend achter mijn pc hang en mezelf en mijn omgeving zit te vervelen met niets doen. Dat komt door de winter. Ik heb namelijk last van wat winterdepressie. Niet dat ik het zo noem, dat doet Evy, ik noem het mijn winterslaap.

Eigenlijk vind ik het ook heel normaal, mijn biologische klok is ingesteld op licht en warmte, dus zodra het te donker en te koud wordt dan doe ik het doodeenvoudig niet meer. Mijn metabolisme vertraagd, mijn vitale functies werken in slowmotion en mijn hersentjes liggen in een symbolische ijskast. Kortom, ik doe gewoon niets meer, behalve het hoognodige.



Vorige week was mijn hoogtepunt, ik weigerde mijn bed uit te komen en alleen met heel veel geduld en nog meer vastberaden doorzettingsvermogen weet Evy mij alsnog mee te krijgen naar de winkel. Wij maken dan een deal. Evy beloofd mij dat als ik over 2 weken nog depri ben ik 1 week in mijn bed mag gaan liggen zonder dat zij mij probeert te bewegen iets te doen.

Daar kan ik mee leven en dan ineens schijnt het zonnetje, de temperatuur wordt weer wat behaaglijker en ik bruis weer van de energie. Ik vind het erg knap van Evy dat zij zo goed weet te voorspellen wanneer ik weer in levende toestand ben.

En ja hoor dan gaan we gewoon weer door, ik wordt weer vrolijk, snijd fluitend de lapjes stof en hoor gelukkig ook weer alles om mij heen. De lapjes roezemoesen weer tegen mij, mijn tenen worden weer begroet en ik heb weer zin om iets te schrijven op het weblog. Kortom, ik ben weer aanwezig.



En met mijn aanwezigheid kijk ik ook weer goed om mij heen en wat ziet mijn oog….een tuin die hoognodig eens een opknapbeurt moet krijgen. Tuinmeneer bellen…hmmm, tuinmeneren kostten heel veel geld en dat zit er even niet in. Dan maar zelf doen.

Dat levert bezwaren op van Evy. "Peet, je kan niks, je laat een kunstplant nog doodgaan."

Kijk, net wakker uit mijn winterslaap is dat inderdaad een beetje het gevaar. Ik denk dan, dat doe ik even en niet gehinderd door enige kennis van zaken ontwerp ik dan een heel tuinplan, op papier. Het uitvoeren van dat tuinplan lijkt mij een fluitje van een cent.

Ik begrijp alleen niet zo goed waarom planten namen hebben, het is groen met rode bloemen of groen met witte bloemen, etc, etc. Ik bedoel, je roept ze toch niet en mocht je dat wel willen, dan heb ik het flauwe vermoeden dat ze toch niet luisteren.



Maar zo werkt dat niet. Toen ik van de week tijdens de bijeenkomst van de Dear Jane club het had over planten bleek ineens dat zelfs planten binnen 1 categorie, zeg maar de Hortensia, ook allemaal verschillende namen hebben.

Op mijn vraag om onderhoudsvrije planten kreeg ik het antwoord, zijden planten. Dat leek mij nou eens een goed idee, zijdeplanten, die hebben zijderupsjes en die maken zijde. Een win/win situatie. De zijde verkopen we in de winkel en dan betalen de planten zichzelf terug. Ik ben echt een economisch wonder. Wreed werd mijn droom van een zijdeweverij verstoord door homerisch gelach…de dames bedoelde nepplanten van zijde…pfff.



Het volgende voorstel klonk mij nog vreemder in de oren. Waarom ga je niet eens kijken op een begraafplaats naar planten, die blijven altijd vrij goed, en daar wordt niet zoveel aan onderhouden.

Mijn net ontwaakte hersentjes werken dan razendsnel. Heeft de raadgeefster duistere kanten die wij nooit achter haar zouden vermoeden? Groeien er veel te veel planten op een begraafplaats en is de koster blij dat je hem van teveel planten afhelpt? Het leek mij allemaal niet en al snel bleek dat het de bedoeling was om alleen te kijken, niet ze uit de grond te rukken.

Het zal best wel een goed idee zijn en ik snap ineens ook waarom die dingen namen hebben. Dan kan je in het tuincentrum heel professioneel roepen dat je een Leontopodium Alpinum wilt hebben of een Halimium lasianthum 'Sandling'



Ik zie het al weer helemaal voor mij. En als ik dan toch in dat tuincentrum ben dan kan ik gelijk ook goed tuingereedschap kopen. Want waar is waar, alleen met goed gereedschap spaar je de gewrichten, rug en vooral het humeur.

Eindelijk iets waar Evy niks tegen in kan brengen, meestal vind ze mijn voorgenomen aankopen absoluut overbodig en praat ze uit mijn hoofd, maar tegen goed gereedschap kan ze niets inbrengen. Ik hoor het haar namelijk tegen al onze bezoeksters vertellen, een goede snijmat, rolmes en liniaal zijn een must voor het plezier in het quilten en behoren eigenlijk tot de basisuitrusting van en quiltster.



Helemaal gerustgesteld vertel ik haar dus dat ik minimaal een verticuteerhark, een elektrische tuinfrees en uiteraard een composttrommel nodig heb. Plus natuurlijk een heleboel planten.



Evy kan dan van die onlogische vragen stellen zoals “wie gaat die spullen gebruiken en die planten in de grond zetten” Ja hallo, daar huren we een tuinmeneer voor he.
Maar we wilden geen tuinmeneer, dat wordt te kostbaar en als we wel een tuinmeneer lieten komen dan heeft die alle spullen wel zelf.

Ik leg mij neer bij mijn nederlaag, tegen zoveel logica kan ik niet op. Het is lente, die tuin komt echt wel een keer, mijn humeur is weer stralend maar uit stil protest verwissel ik wel het rolmes….goed gereedschap is immer hoe dan ook het halve werk

Voor iedereen met groene vingers, tuinier ze lekker en voor iedereen zonder groene vingers, een wilde tuin kan ook heel mooi zijn . En je kan altijd nog een hortensiaquilt maken met bijvoorbeeld dit leuke charmpakketje van Moda.



Groetjes
Petra
info@quilterspalet.nl

Soms koop ik boeken puur op de titel. Die titel spreekt mij dan aan en ik verheug mij dan ook op het verhaal. Het zou misschien slimmer zijn om de flaptekst te lezen maar dat doe ik nooit. Nee, dan is het net alsof je het boek wantrouwt. Gewoon onbevooroordeeld starten met lezen en dan…had ik maar wel die flaptekst gelezen.
Zo kocht ik laatst in een tweedehands boekwinkeltje de Patchwork Planeet.



Veelbelovende titel zou je denken. Helaas…daar bleef het dan ook bij. Het boek kon mij niet boeien en dan zou je zeggen, leg het weg, denk er niet meer aan. Maar zo werken mijn hersentjes niet, als het boek niet boeit dan ga ik dagdromen.

In mijn dagdromen ben ik altijd de baas , iedereen moet doen wat ik zeg en anders poeffff ik ze weg. Dus zeker op mijn patchworkplaneet moet iedere inwoner zich aan mijn regels houden.
· Een quiltster heeft nooit genoeg stof, derhalve wordt door gezinsleden de zin “heb je dat echt nodig “ niet meer gebezigd.



· Het is heel normaal om grote stukken stof in kleine stukjes te knippen en die weer aan elkaar te naaien.



· Het is totaal niet nodig om een project eerst af te maken alvorens men aan een nieuw project begint.



· Iedere pasgeborene heeft recht op een liefdevol gemaakte quilt en die pasgeborene hoeft niet perse een mensje te zijn.



· Creativiteit mag niet worden ondermijnt, niet quiltende gezinsleden nemen daarom de huishoudelijke taken op zich als de quiltster bezig is het haar meesterstuk. En ja, ook kleine jongetjes kunnen gewoon meehelpen.



· Het aaien van lapjes is geen teken van geestelijke achteruitgang maar juist een signaal van bovenmatige intelligentie.



· Het bijeenkomen van quiltende dames moet worden gestimuleerd, gezinsleden zorgen voor behoorlijk vervoer indien de quiltster daar zelf niet in kan voorzien.



Op mijn patchworkplaneet rijden ook leuke kleine autootjes over lappendekenweggetjes en zijn de trams en treinen vrolijk bespannen met quilts. Al met al een planeet waar de kleuren vanaf spetteren en die …….



Tjonge, ik schrik me het apezuur…waarom roep je zo hard in mijn oor….
Je zou een stukje schrijven over iets heel leuks maar je zit te dagdromen.

Oh ja, dat is waar ook, ik zou schrijven over de expositie van Arnout Cosman die vanaf 16 maart te bewonderen is bij het QuiltersPalet.
Kennen jullie het werk van Arnout?



Het is schitterend en een selectie van die prachtige quilts mogen wij in de winkel ophangen. Neem alvast een voorproefje op http://www.cosman.nl/

Dus zo zie je dagdromen kunnen werkelijkheid worden want met de quilts van Arnout heb ik mijn eigen patchworkplaneetje gecreëerd in onze winkel.

Ja Eef , ik weet het, ik zou de nieuwe stoffen gaan snijden…en ja , het zijn er een heleboel.
Want de hele serie effen stoffen van Moda, de Bella Solids , zijn gearriveerd. Maar liefst 126 effen kleuren.


Weet je wat, eerst nog even lekker wegdromen bij al die mooie quilts van Arnout en dan ga ik weer snijden.

Dagdroom lekker en quilt er rustig op los ,combineren mag ook
Groetjes
Petra
info@quilterspalet.nl

Lekker woord he, doorheenkijkmalletjes. De afgelopen dagen heb ik meerdere, nogal verbolgen, telefoontjes gehad.


Wat was er aan de hand??? Had ik Hare Majesteit niet mogen aanschrijven….nee, dat was het niet. Ik heb weliswaar geen antwoord gehad van onze Koningin, maar dat komt nog wel.

Hoewel..... het in ere herstellen van de handwerkjuf was misschien niet zo`n goed idee. Want massaal hoorde ik de hartekreet, alstjeblieft, bespaar de jeugd de ouderwetse handwerkjuf. Hele generaties hebben juist een ontzettende hekel aan handwerken door die juffen. Sterker nog, het bleek dat deze juffen je leerde breien in de maat. Zij tikten met een stokje en op dat getik breidden de meisjes dan een rechts, een averrechts, een rechts, een averrechts. En met naaien was het al niet veel beter, naaien, uithalen, naaien uithalen.

Maar goed, die handwerkjuffen van toen zijn nu best gezelliger geworden, kijk maar naar onze lesgeefsters. En de nieuwe generatie handwerkjuffen is vast heel lief en vind alles mooi, als je je best maar hebt gedaan. Dus in afwachting van het antwoord van Hare Majesteit, Oma`s en Moeders, leer uw (klein) kinderen handwerken en spoor de juffen van groep 1 en 2 aan om ook iets te doen met leuke stofjes.

Wat dit te maken heeft met Doorheenkijkmalletjes…niks. Oh ja wel, die wat bozige telefoontjes over de doorkijkmallletjes.

Wij versturen blijkbaar malletjes waar je niet doorheen kunt kijken. Daar moest ik even over nadenken. Hoezo, wij versturen malletjes waar je niet doorheen kunt kijken? Iets misgegaan met het perspex? Nee, het zag er lelijk uit, net een stukje karton of melkglas.



Hmm, oke, ik snap het.

Lieve dames en heren….op ieder malletje zit een beschermlaagje van wit of bruin papier. Dit kunt u eraf trekken en wat dan overblijft….voila …een glashelder doorzichtig malletje.




Slaat u zich nu voor het hoofd, denkt u dat u de enige bent….gelukkig, niet waar. Met u zijn er echt velen die niet direct doorhadden dat er een beschermlaagje op de malletjeszat. Zo, ook weer opgelost. Scheelt een hoop stress en ik krijg alleen maar weer vrolijke telefoontjes.

Inmiddels weet ik zelfs hoe je een samengestelde Hexagon in elkaar zet. Gewoon malletje op de stof, en uitsnijden. Kartonnetje in het midden gecentreerd erop. Met de lijmpen een heeeel dun streepje op het kartonnetje trekken, niet tegen de rand maar een paar millimetertjes ervan af. Stof eromheen vouwen, ieder kantje altijd in dezelfde richting plakken, en klaar!!!
Het kan ook door de stof om het kartonnetje heen te rijgen, maar u begrijpt dat dit met mijn naaikunst geen optie voor mij is, dat laat ik aan mensen over de wel een draad door een naald weten te krijgen

Oh ja, ik krijg verder ook vaak mailtjes over de diertjes die ik op het weblog plaats. De kat van het vorige weblog was niet iedereens favoriet, dus om het weer een beetje in evenwicht te brengen…….



Have a happy Quiltexperience!

Groetjes
Petra
info@quilterspalet.nl

Wist u dat er op de basisscholen geen handwerkles meer wordt gegeven en weet u wie daar verantwoordelijk voor is?

Wij Beatrix, bij de gratie Gods, Koningin der Nederlanden, Prinses van Oranje-Nassau, enz. enz. enz
Met ingang van 1 januari 1988 wordt geen gelegenheid meer gegeven het examen af te leggen ter verkrijging van de hierna volgende akten van bekwaamheid tot het geven van nijverheidsonderwijs K en N.

Onze Koningin, onze eigen Koningin Beatrix, heeft toegestaan dat er geen les meer werd gegeven in het nobele nijverheidsonderwijs. Nadat ik enigszins was bekomen van de schok begreep ik het ineens….onze Koningin had geen dochters of nichtjes. Het hele huis van Oranje bestond in de jaren 80/90 bijna uitsluitend uit jongens. En alle emancipatie ten spijt, meisjes handwerken, jongens handarbeiden. Zo was dat toen.

Onze kroonprins heeft vast niet leren breien van zijn moeder en ook de naaimachine zal hem niet zijn toegeschoven met de opbeurende woorden….maak jij nu eens een mooie quilt voor Tante Irene.
Maar na de schok dat onze Koningin destijds zo`n vreselijk verkeerde keuze heeft gemaakt werd ik ineens hoopvol. Want wat toen niet was is er nu in overvloed. Kleinkinderen, lieve kleine meisjes die het handwerken weer op de kaart kunnen zetten. En kleine jongetjes die opgroeien in een tijd dat ook voor jongetjes handwerken niet meer als soft wordt gezien.

Vandaar dat ik mijn schroom om Hare Majesteit iets te vragen maar even opzij heb gezet en haar een open brief stuur.

Beste Koningin,
Allereerst gefeliciteerd met Uw 73ste verjaardag. Een hele leeftijd alweer en ik moet zeggen, U doet het prima. Blijft U gerust nog een tijdje aan, van mij mag het. Ik zag laatst Uw zoon een beetje rondhossen bij een voetbalwedstrijd en U neemt het mij vast niet kwalijk Majesteit dat ik U de raad geef hem nog maar even geen koning te maken. Hij heeft nog alle tijd en het is wellicht beter om hem nog even te laten genieten van zijn gezinnetje. Tenzij U nu echt wel eens met pensioen wil natuurlijk. Dat gun ik U ook van harte hoor.

Maar goed, dat is natuurlijk Uw beslissing Majesteit en het heeft verder weinig te maken met mijn brief aan U. Er moet mij echt iets van het hart.
Ik snap best dat vroeger, met die 3 jochies van U en met al Uw neefjes, het handwerken niet echt favoriet was in huize Oranje.



Ik snap dat best Majesteit, maar ik neem het U wel een heel klein beetje kwalijk dat U niet naar al die miniatuur onderdaantjes van U heeft gekeken. Onderdaantjes die later misschien wel mooie kleding wilden maken, of dassen wilden breien voor hun geliefden of een herinneringsquilt wilden maken voor hun ouders. En die in totale frustratie breipennen, naald en draad en naaimachine uit het raam gooien omdat zij nooit de basis hebben geleerd toen zij nog klein en bevattelijk waren.

Door het afschaffen van de akte K en N in Uw naam Majesteit, zijn er nu al bijna 2 generaties verstoken gebleven van gedegen handwerklessen op jonge leeftijd. En dat voor een volk dat ooit beroemd was om zijn textielindustrie!

Ik heb het een beetje bijgehouden en volgens mij heeft U inmiddels 7 kleindochters en 1 kleinzoon. Ook Uw zuster prinses Margriet mag zich verheugen met 6 kleindochters en 4 kleinzoons.



Dat zette mij een beetje aan het denken.
De vraag kwam bij mij op….leren deze Oranjekinderen eigenlijk wel de nobele quiltkunst? Leert de toekomstige Koningin van Nederland wel naaien, breien en quilten? Doet U als Oma van Nederland wel genoeg om de nu opgroeiende generatie prinsesjes en prinsjes of gravinnetjes en graafjes met naald en draad te leren omgaan Majesteit?

Want stelt U zich eens voor, Amalia die de koningin van België een klein miniquiltje overhandigd bij een staatsbezoek.

Gelooft U mij maar, wij krijgen België gelijk als cadeautje terug. Zo blij zal Fabiola ermee zijn.
Hmm, bij nader inzien, laat ze het minquiltje maar aan Koningin Elizabeth van Engeland geven. Krijgt U vast een mooi Wedgwood servies van haar bij het volgende staatsbezoek.

Of Alexia die een LogCabin quilt overhandigd aan Mevrouw Obama, weten die Amerikanen tenminste eindelijk eens dat zij het quilten niet hebben uitgevonden.



Want is dat U nu ook geen doorn in het oog Majesteit…al die Amerikanen die maar claimen dat zij het quilten hebben uitgevonden terwijl U en ik heel goed weten dat het gewoon het betere jatwerk was. Gejat van al die Europese immigranten toentertijd.

En wat denkt U van Ariane, ze is al ruim 3 jaar, precies op tijd om haar bevattelijke geest rijp te maken voor een prachtige sterrenquilt die zij overhandigd aan haar moeder Prinses Maxima.



U moet het toch met mij eens zijn Majesteit dat het voor Uw schoondochter het mooiste cadeau is wat zij kan krijgen in ons koude kikkerlandje. Zonder zo`n prachtige quilt moet U er toch altijd op bedacht zijn dat Uw schoondochter terug wil naar het warme Argentinië. Dat zou de monarchie serieus in de problemen brengen. Zo bekeken is het van het allergrootste landsbelang dat Maxima een quilt cadeau krijgt van haar dochtertje. Maar ja, dan moet het meiske wel kunnen quilten natuurlijk. U ziet Majesteit, een grote verantwoordelijkheid rust op Uw schouders.

En dan heb ik alleen nog maar de 3 A`s genoemd, komt ook een beetje omdat die het meest bekend zijn. Hoewel de naam van de derde mij wel een beetje was ontschoten en ik pas nadat ik even Uw website had bezocht weer wist hoe zij heette. Ze werden ook in zo`n rap tempo geboren, knap van U dat U dat allemaal zo weet bij te houden Majesteit.

En bedenkt U zich eens hoe President Olafur Ragnar Grimsson van IJsland zou reageren als hij van Graafje Claus-Casimir , Uw kleinzoon, maar dat wist U natuurlijk wel Majesteit, een zelfgemaakte quilt overhandigd krijgt. Per direct worden alle schulden die Ice Safe nog aan ons heeft voldaan. En hele generaties jongetjes gaan het maken van een quilt stoer vinden. Uw kleinzoon wordt de nieuwe Kaffe Fasset en dat moet toch ook wel geruststellend voor U zijn Majesteit, wat moet zo`n jongen anders later gaan doen? Koning wordt hij natuurlijk niet en U neemt het mij vast niet kwalijk Majesteit, maar Graaf is toch geen beroep, daar gaat hij de kost niet mee verdienen ben ik bang.



Dus verzoek ik U met klem Majesteit, herstel de handwerklessen op de basisscholen. Laat de akte K en N herleven. Wel in een modern jasje natuurlijk want het is niet de bedoeling dat we weer generaties laten opgroeien met het maken van broddellapjes en meer van dat nutteloze gedoe. Nee, U als moderne Vorstin weet wel hoe het moet, leuke lessen waar kinderen hun creativiteit in kwijt kunnen en waar ze later met genoegen op terugkijken. Ik reken op u.

Met vriendelijke groet,
Petra

Zo, ik denk dat de Koningin nu wel snel zal besluiten om de handwerklessen in ere te herstellen. Om het haar wat makkelijker te maken zijn wij graag bereidt om alvast haar schoondochters een basiscursus Patchwork en Quilten aan te bieden. Want jong geleerd ……………is oud gedaan.

Met hoogachtende groetjes
Petra
petra@quilterspalet.nl

Iedere ochtend start er weer een nieuwe dag, dat is een geruststellend idee. Iets nieuws impliceert dat je dingen die gisteren niet goed gingen weer opnieuw kan proberen. Ik geef het toe, erg simplistisch gedacht maar toch…

Zo starten wij onze dagen altijd weer met goede zin. Terwijl Evy koffie gaat zetten begroet ik mijn tenen en wordt langzamerhand vrolijk. Ons hondje is de slaapkamer uit, mee koffie zetten en suikerklontjes aan het scoren, en ik ben in gesprek met mijn tenen. Ik vraag ze of ze lekker hebben geslapen, dat hebben ze altijd, en of ze zin hebben weer een dagje mijn gewicht te dragen. Dat laatste wordt niet altijd bevestigend beantwoord, maar dat maakt niet zoveel uit. Tenslotte ben ik wel de werkgever van mijn tenen dus ze doen uiteindelijk wel wat ik van ze vraag. Om te voorkomen dat ze echt gaan staken verwen ik ze zo nu en dan met een voetenbadje, blijft iedereen en alles tevreden.

Ik wacht op de kreet….de koffie staat klaar… en dan hijs ik mij uit bed.



Omdat wij niet zo heel vroeg hoeven te beginnen hebben wij s`morgens uitgebreid de tijd om ieder journaal te kijken. Ik start met het journaal op Nederland 1, schakel door naar RTL 4 en besluit de reeks met het regionale nieuws op TV West. Na nog een kopje koffie is het tijd om de badkamer te bezoeken, aan te kleden en op weg te gaan.

Ons gele pandaatje staat ons dan al glunderend op ons te wachten. Na een kort ritje parkeren wij bij de winkel, doen de deur van het slot, de lichten aan en dan begint de dag pas echt goed.

Dan komen de bezoekers, soms een voor een, soms met heel veel tegelijk. En al die bezoekers zijn vrolijk, werkelijk waar, er komen nooit chagrijnige bezoekers bij ons in de winkel. Quilten is leuk, mensen die een quiltwinkel bezoeken hebben daar plezier in, ze doen dat graag, dus er heerst altijd een goede sfeer. Met een lekker kopje koffie of thee is de kou buiten snel vergeten.

Ergens tussen de middag wandel ik naar onze slager…eigenlijk niet het juiste woord. Eugene is zoveel meer dan een slager. Zijn broodjes zijn heerlijk en zijn zelfgemaakte maaltijden behoedden ons voor ernstige ondervoeding.



Onderweg naar Eugene kom ik altijd langs de wasserij. Een heel aardig stel zorgt er dagelijks voor dat er ladingen wasgoed weer schoon hun weg naar hun eigenaren vinden.

En ze hebben een pluisaap.


Die hebben ze speciaal aangeschaft voor de mensen die bij ons de ragtime quilt maken. De ragtime quilt vind ik persoonlijk de leukste quilt die er bestaat. Met al zijn vrolijke rafeltjes is het echt een quilt die bij uitstek geschikt is om overal mee naar toe te slepen. Naar de bank, op bed, opgetrokken op een stoel, de ragtime is ervoor gemaakt.

Maar hij heeft een nadeel, hij rafelt…..vooral in het begin komen er heel veel draadjes af.
De oplossing is de quilt wassen en drogen in de droogtrommel. Maar, onze wasmachines en droogtrommels hebben hele kleine dunne slangetjes. Die kunnen er niet zo goed tegen, al die draadjes. Het kan wel, je moet dan na het wassen het filter van de wasmachine schoonmaken.

Wij weten niet hoe dat moet, daar vangen wij een meneer voor. Wij vangen wel vaker meneren, ook voor veel te grote spinnen die weggehaald moeten worden, voor het decoupeerbladzaagje in de decoupeerzaag doen, waarna zij ook altijd aanbieden het zaagwerk dan ook maar eventjes te doen, voor gaten boren in zinken bloemteilen…en wat dies meer zij.



Wat wij wel zelf kunnen is het pluizenfilter van de droger schoonmaken. Normaal is dat na iedere droogbeurt, bij de ragtime is dat ieder kwartier. Omdat wij dat soort dingen vergeten slaat onze droger uit, die raakt dan een beetje oververhit en dan moeten wij weer een meneer vangen om de droger na te kijken. Een heel gedoe. Het nadeel van te vaak meneren inroepen voor hulp is dat de dames van de meneren jaloers worden. Niet op ons hoor, maar op het feit dat meneren wel bij de buurdames klusjes doen maar het thuis vertikken. Wij houden daar rekening mee en lossen zoveel mogelijk zelf op.

En de oplossing is de wasserij, wij brengen de ragtimequilt gewoon naar de wasserij. Met de pluisaap en een netje tennisballen gaat het daar prima. Aardige mensen, die machines hebben met hele brede slangen, en die heel voorzichtig met de quilts omgaan, een aanrader.
Maar natuurlijk gaat u niet met iedere gebruiksquilt naar de wasserij. Een veel gehoorde vraag in de winkel is dan ook, hoe was ik de quilt?

Wilt u geen risico lopen, was hem dan niet maar breng hem naar de stomerij. Daar kan het ook fout gaan maar kunt u in ieder geval het gevecht aangaan voor schadeloosstelling. Vind u dat teveel gedoe hou dan de volgende tips in gedachten.

• Het meest veilig, maar niet gegarandeerd, is de stofjes van tevoren wassen. Als je de stofjes van tevoren wast is het ook een goed idee om de tussenvulling van tevoren te wassen. Doe je het een wel en het ander niet dan krimpt het een later meer dan het ander. Vuistregel is, als je de stofjes wast moet je ook de batting wassen.
• Was op een lage temperatuur maar absoluut niet op een wolwasprogramma. Hoewel dat wel het meest logische lijkt is dat het niet. Tijdens een wolwasprogramma ligt de quilt langere tijd tussen het draaien stil. Juist dan liggen de verschillende kleuren op elkaar.. Kleurstofdeeltjes zijn net virussen, ze besmetten elkaar.
  
  
• Vergeet het nachttarief tenzij u een nachtmens bent. Eigenlijk om dezelfde reden als hierboven. Het wasprogramma is afgelopen en de stoffen hebben een intieme natte periode met elkaar terwijl u slaapt en zij beginnen een symbiose waarin blauw en geel samen groen worden. Het allerbeste wat u kunt doen is waken bij uw machine. Zodra het programma is afgelopen haalt u de quilt er onmiddellijk uit. Logische conclusie hierbij is ook, hang de quilt in zijn geheel uit om te drogen, dus niet dubbelgevouwen.
  
• Gebruik kleurvangdoekjes en lees de gebruiksaanwijzing op de verpakking. Oke, ik maak het makkelijk, eerst dat doekje erin en dan pas uw quilt. Het doekje moet onderin de machine liggen, lees maar na. Wilt u nog meer veiligheid koop dan een paar witte gastendoekjes (0,25 euro bij de Ikea) en doe die er een bij uw quilt. Deze nemen ook heel goed eventuele verfresten op.
  
• Wees alert op het garen, handgeverfde garens zijn prachtig maar rood handgeverfd garen op een wit lapje kan problemen geven.
  
• Hou er rekening mee dat batikstoffen meer verfresten kunnen hebben dan bedrukte stoffen. Ben daar dus extra voorzichtig mee.
  

Zo, dat waren de tips, en bedenk uzelf, het zijn tips, geen regels. Echt waar, de quiltpolitie bestaat niet meer. En mocht er ergens eentje zich nog hebben verstopt, dan zijn ze gewoon niet welkom.

Groetjes
Petra
petra@quilterspalet.nl

Het openingsweekend zit erop en uit de grond van ons hart kunnen wij alleen maar heel, heel hartelijk bedankt zeggen. Wat een ongelooflijke hoeveelheid bloemen, kadootjes en gelukswensen, zowel persoonlijk al via email, hebben wij in ontvangst mogen nemen. Wat was iedereen enthousiast over de nieuwe ruimte en wat hebt u massaal laten zien dat u het QuiltersPalet een zeer warm hart toedraagt.

Woorden schieten te kort, foto`s kunnen nimmer het gevoel overbrengen wat wij hebben ervaren. Een bad vol warmte is over ons heengestort en wij wentelen ons in die warmte. Zonder u was dit allemaal niet mogelijk geweest. Het QuiltersPalet is er voor en door u. En als het aan ons ligt, nog heel veel jaren.

Nogmaals, heel hartelijk dank en graag tot ziens in het nieuwe pandje wat voor ons, mede door u, nu al zo`n succes is.

Evy en Petra

Allereerst willen Evy en ik iedereen een heel ...... nieuwjaar toewensen. Omdat alles kan, mag uzelf uitkiezen wat er op de puntjes komt te staan. Meerdere keuzes mag ook :-) Gezond, Gelukkig, Voorspoedig, Vrolijk, Zalig, Liefdevol, Succesvol ect etc



Kortom, moge alles wat u van het nieuwe jaar verwacht uitkomen en moge uw wens voor 2012 zijn ..... ( u begrijpt dit echt als u het blog helemaal heeft gelezen )

In een ver grijs verleden was het vieren van oud en nieuw voor mij het hoogtepunt van het jaar. De hele avond keek ik uit naar dat magische moment, het aftellen van de klok 5..4..3..2..1.. en het feest barste los. Iedereen die voor s`morgens een uur of 8 zijn bed opzocht vond ik ernstig saai.En ik vond dat er vooral veel knalvuurwerk bij een goede jaarwisseling hoorde



Ik had ook altijd hele goede voornemens, gezonder eten , meer beweging, en vooral wat meer geduld met de mensen om mij heen. En ik had ook erg veel wensen, het winnen van de staatsloterij was er steevast een. En ik wenste ook dat het nieuwe jaar beter zou worden dan het jaar wat achter mij lag. Niet omdat het jaar ervoor, ergens 2001 ofzo, zo slecht was, maar het kon altijd beter dacht ik.

En toen ineens kwam er een jaarwisseling waarin ik niets te wensen had. Dat was hetzelfde jaar waarin ik rond een uur of 3 in de nacht iets had van, mag ik nu naar bed? Hetzelfde jaar waarin ik besefde dat ik echt nooit meer ging bewegen en gezonder ging eten. En waarin ik siervuurwerk een stuk prettiger vond.



Al een jaar of 10 ben ik compleet tevreden met het jaar dat achter mij ligt , maak geen goede voornemens meer en lig rond een uur of 2 gewoon lekker in mijn bedje. Ontzettend saai maar ohhh zo relaxed.

Tot de jaarwisseling 2010-2011. Ik had ineens weer een wens. Maar 1 wens, niet meer. Hoef ik alstjeblieft nooit, maar dan ook echt nooit, meer te verhuizen met de winkel. Meer wens ik niet, voor de rest ben ik meer dan tevreden, maar echt, echt nooit meer verhuizen.........

Want het was een klus, die verhuizing naar nummer 13. Maar ook, wat is het mooi geworden! Toen op 1 november de werkmeneren het pand ingingen had ik er geen enkel vertrouwen in dat de klus op 15 december klaar zou zijn. Dat was het ook niet... Maar met vereende krachten, extra mensen en vooral heel veel humor hebben wij het overleeft en tussen de kerst en oud en nieuw hebben mijn kinderen werkelijk een huzarenstukje neergezet. Binnen 2 dagen hadden zij de oude winkel ontruimd en kon ons klusteam de puntjes op de i zetten.Bedankt Danielle en Peter, Desiree en Nico. ( die ik echt waar nooit meer Nicootje zal noemen in de winkel )



Ohhh, ik heb nog een wens....zouden alle mensen die zich bezighouden met verbouwingen enzo de volgende 3 zinnen niet meer willen gebruiken...

Het komt goed
Geen paniek mevrouwtje
Geen probleem, we hebben nog alle tijd

Die drie zinnen heb ik teveel en te vaak gehoord en ik krijg er acuut stressplekken van in mijn nek, dus alstublieft, niet meer gebruiken:-)


De stess is inmiddels over, het nieuwe pand is bijna klaar en zaterdag 8 en zondag 9 januari willen wij het heel graag aan iedereen laten zien. Iedereen is van harte welkom tijdens ons openingsweekend. Beidde dagen zijn wij aanwezig van 10.00 tot 17.00 uur.

Ik weet zeker dat Evy en ik bij de jaarwisseling van 2012 weer oud en vertrouwd zullen zeggen, moge het komende jaar brengen wat het afgelopen jaar ons heeft gegeven. Wij wensen u allen hetzelfde toe.

Groetjes
Petra
petra@quilterspalet.nl

Heel af en toe ben ik een beetje een warhoofd. Sommige mensen noemen dat chaotisch maar dat vind ik sterk overdreven. Het is heel simpel, je hebt mensen die prima een boodschap aan kunnen aannemen en hem dan ook nog overbrengen aan degene voor wie het is. Je hebt ook mensen die een boodschap prima aan kunnen nemen maar die een beetje lijken op een slecht functionerend antwoordapparaat. De boodschap wordt wel opgenomen maar nooit meer afgespeeld. Ik val een beetje in die laatste categorie.

En ik ben een ietsepietepeuterig vergeetachtig. Regelmatig hoor ik, Peet let nu eens op….
Schrijf de dingen op, je onthoudt het namelijk niet…
Ik zit daar verder niet zo mee, Evy let toch mee op en er gaat zelden iets mis en als er wel iets mis gaat herstel ik dat. Je moet de zaken nooit ingewikkelder maken dan ze zijn is mijn motto.

Een van die herstelpuntjes is iets wat eigenlijk al een jaar geleden speelde. Tijdens de open dagen vorig jaar, of het jaar ervoor, dat ben ik een beetje vergeten, leek het ons een leuk idee om iedere bezoeker een patroontje te geven met een stitchery puppy. Ieder die dat wilde kon daarna iedere maand een ander hondje krijgen, af te halen in de winkel. Ergens in de loop van het jaar is dat hondje van mijn bordje afgevallen en dat is best jammer. Maar zoals gezegd, ik herstel mijn vergeetachtigheid altijd en in dit geval heb ik een simpele oplossing bedacht. Er waren 9 stitchery puppy`s en op de website kun je deze allemaal gratis downloaden……opgelost. Vanzelfsprekend is het downloaden alleen voor eigen gebruik, of je geeft ze aan een vriendin , of je doet er iets leuks mee met
je quiltgroep, allemaal prima. Er is maar een not done en dat is ze commercieel verkopen maar dat spreekt denk ik voor zich.
(quilt gemaakt door Elly de Vries )

Het geheugen is overigens een raar ding. Ik onthoud namelijk wel zaken die totaal niet van belang zijn. Zo kan ik bij het binnenstappen van een van onze bezoekers mij feilloos herinneren dat de eerste keer dat zij kwam zij haar 2 kleinzoontjes bij zich had. De heren wilden een lapje uitzoeken voor een jubileumslinger in verband met het 12 en halfjarig huwelijk van hun ouders. Dat zijn de dingen die ik onthoud.

Wat een geweldig idee overigens om wat stofjes te verbruiken, gewoon slingers van maken.

Ook herinner ik mij de dame met haar dochtertje die bij ieder bezoek een teddybeertje mee wil nemen, soms mag het, soms niet…houd het lekker spannend voor het kleintje en ach het gejengel buiten heb ik toch geen last verder van.


Evy onthoudt ook , maar anders, die onthoudt geen namen of gebeurtenissen of verjaardagen , maar quilts of honden. Mevrouw Pietersen zegt haar niets, maar die logcabinquilt in paarstinten , ah ja, ze weet welke dame erbij hoort. Mevrouw Janssen…..uh nee, oh de kleine teckeltjes,,,ja tuurlijk daar hoort die mevrouw bij.



Wat ons beidden bijstaat is een bezoekster die toen wij pas geopend waren binnenstapte en blij verrast was dat er eindelijk een nieuwe quiltwinkel in de straat was. Ze had vroeger veel gequilt maar ja, wat ouder geworden en haar handen wilde niet meer. Helemaal prima, kopje thee erbij , gezellig. Iedere 2 weken kwam de dame opnieuw op bezoek en iedere keer kwam zij tot de ontdekking dat er een nieuwe quiltwinkel was en was ze weer helemaal blij. Soms wilde ze het quilten weer oppakken, Evy zocht dan wat stof met haar uit en raadde haar aan om er even een nachtje over te slapen of de keuze wel de goede was. Dat vond mevrouw een prima idee. De stof werd nooit gekocht maar het was een absoluut genoegen om het dametje iedere keer weer zo blij te zien. Helaas is zij na een tijdje niet meer gekomen, ik hoop dat zij in haar geheugen nog heel veel mooie quilts heeft zitten om van te genieten.




Oei, Evy is boos….die is net tegen het keukenkastdeurtje aangelopen wat ik ben vergeten dicht te doen. Even herstellen….




Veel plezier met de stitchery hondjes en vergeet niet alle mooie quilts die je ooit hebt gezien en/of gemaakt te bewaren in je geheugen.
Groetjes
Petra
petra@quilterspalet.nl

Meestal schrijf ik alleen de stukjes voor het blog in word en lever de foto`s aan. Evy maakt er dan een geheel van en plaatst het op de site. Ik vindt dat eigenlijk wel zo makkelijk. Dus heb ik Evy altijd rustig in de waan gelaten dat ik het zelf plaatsen van het blog op de site niet kan.

Maar dan komt ineens een moment dat je iets wilt plaatsen zonder dat Evy opmerkt dat zij het niet zo geschikt vind en gewoonweg weigert het te plaatsen. Dan moet ik het dus wel zelf doen. Daarmee verraadt ik dus wel mijn vaardigheden op pc gebied, maar alla, dat moet dan maar.

Want ik ben ontzettend trots op Evy. Een paar maanden geleden belde het quiltblad Quilt & Zo of Evy interesse zou hebben om een project te bedenken waarbij in een BOM van 6 x een quilt werd gemaakt. Het ging vast iets anders dan ik nu opschrijf , maar ik luister niet altijd even goed. Wat ik wel merkte, en dat is al heel wat voor mijn doen, was dat Evy het heel spannend vond.

En nu is vandaag het blad Quilt & Zo gearriveerd en kijk maar zelf.



Goed he, vanaf de volgende uitgave staat de quilt als maandproject in de Quilt & Zo.

Jullie snappen dat ik enorm trots erop ben dat Evy zo`n mooie quilt heeft gemaakt. Daar neem ik het voortaan zelf moeten plaatsen van het blog graag voor op de koop toe.

Groetjes
Petra
petra@quilterspalet.nl

Evy heeft mij vriendelijk doch dringend gevraagd om eens iets quiltsgerelateerd op het weblog te schrijven in plaats van mijn belevenissen met stapeltjes, stofjes en vriendjes. Ik ben het daar natuurlijk wel een beetje mee eens, uiteindelijk is dit het weblog van een quiltwinkel.

Wel, ik heb heel leuk quiltnieuws. Van de week zijn er 4 grote dozen de winkel binnengedragen met heel veel nieuwe stofjes, nl de complete serie Civil War Chronicles. Een serie van Judie Rothermell uitgebracht door Marcus Brothers.





En dat betekent dat ik hard aan het werk ben geweest. In de al uit zijn voegen barstende winkel moesten ineens 43 grote rollen stof worden bijgevoegd en natuurlijk moest de serie ook in de webshop worden geplaatst. Hard werken dus, maar met voldoening kijk ik nu naar de kast waar al deze stoffen een plekje hebben gekregen. Neem gerust een kijkje in de webshop en geniet van deze prachtige serie reproductiestofen.

Na gedane werkzaamheden vond ik het tijd worden om Evy even te melden dat het niet meer zolang duurt tot het 5 december is. Op de wat onbegrijpelijke blik gevolgd door een Ja En? ….drong het tot mij door dat Evy niet in onze Goedheiligman gelooft. Dat is zeer verontrustend. Ik wil namelijk cadeautjes hebben!



Ik heb iets met cadeautjes, ik ben er gek op. Het maakt niet uit wat het is, soms krijg ik van een van onze bezoekers een cadeautje en dan ben ik de hele dag super gelukkig.

Evy weet dat, dus waarom ze mij geen cadeautje wil geven met Sint begrijp ik totaal niet. Ik bedoel, ik geef meer dan genoeg hints over mijn voorkeur voor cadeautjes. Ik wil een Ipod, een elektronische tandenborstel met ledverlichting, een biertender, een spiegelreflexcamera, een minilaptop, een sociaal aangepaste eend met obstipatie en nog wat dingetjes die ik inmiddels een beetje vergeten ben maar waar ik nog wel op kom.



Maar…. ik kwam er vandaag dus achter, Evy doet niet aan Sinterklaas, en al zou ze dat wel doen dan was volgens haar mijn verlanglijstje totaal belachelijk.
Dat zijn de momenten dat ik heel voorzichtig wordt. Wanneer Evy zegt dat iets totaal belachelijk is. Daar moet meer achter zitten. Ik heb hetzelfde verlanglijstje namelijk ook voor mijn verjaardag en voor de Kerst en Pasen en Sint Maarten en gewoon omdat ik het een feestdag vindt, en dan noemt ze het niet belachelijk. Dan krijg ik het ook niet maar dan beargumenteert ze het beter.

"Een Beertender voor iemand die zelden bier drinkt is misschien wat teveel van het goede, een elektrische tandenborstel met ledverlichting bestaat nog niet, een camera heb je al, en die is gewoon goed, een laptop heb je ook al, en een sociaal aangepaste eend met obstipatie is veel te zielig, die wordt opgegeten door de kat." Met dat soort argumenten kan ik iets, dat begrijp ik, maar totaal belachelijk????

Later op de avond ben ik er dus over begonnen, was ze misschien bang voor Sinterklaas? Nare jeugdherinneringen? En ja hoor, wat bleek, ieder jaar weer vroeg Evy aan de Sint een hondje of een poesje en jaar na jaar kreeg ze het mooiste speelgoed, maar nooit een bolletje wol op pootjes.

Ik werd acuut nog voorzichtiger, want o het is zo makkelijk gezegd, dan krijg je dit jaar van de Sint zo`n klein mormeltje.



Maar hoe graag ik het Evy ook gun, met onze werktijden is de beestenboel die wij hebben echt meer dan genoeg.
Ik beet dus op mijn tong, en beloofde niets. Maar mijn verlanglijstje heb ik wel aangepast, de eend hoeft niet meer en ik sla de Sint wel over. Ik denk dat ik het Joelfeest maar in ere ga herstellen.

Dat is een oud Germaans zonnewendefeest en duurt 12 dagen. Bijna 2 weken iedere dag een feestje met cadeautjes, goed idee van mijzelf. Nu Evy nog even overtuigen, maar ach, zo komt ze wel van het Sinterklaasfeest en haar trauma`s af. Ik ben echt goed

Oh ja, ik zou quiltgerelateerd schrijven

De aankondiging van de nieuwe BOM is in de nieuwsbrief gezet en op de site geplaatst. Opnieuw een prachtige quilt van Lynette Anderson en ditmaal met de door Lynette zelf ontworpen stof en knoopjes.
Kijk voor meer info op onze website



En natuurlijk zijn wij ook druk bezig met de verhuizing.
Inmiddels is de verbouwing van het nieuwe pand gestart en het is maar goed dat ik niets hoef te doen. Ik zou acuut weglopen, de ravage is op dit moment enorm en ik kijk met grote angst toe hoe er weer een dieplaadcontainer boordevol hout en puin wordt afgevoerd. Maar onze verhuurder is optimistisch, het gaat heel mooi worden. Daar houden wij ons dan maar aan vast.

Wij houden jullie natuurlijk op de hoogte.

Groetjes
Petra
petra@quilterspalet.nl

Vroeger was ik bang voor alles wat zich in de vrije natuur voortbewoog en eigenlijk gewoon in een kooitje hoort te zitten of in ieder geval zover weg in de vrije natuur rondhangt dat ik het niet kon tegenkomen. Geen spinnen in huis of tuin, vogels vooral hoog in de lucht en zeker geen muizen anders dan op de Mokumerhei.

Omdat ik helaas niet op dusdanige wijze converseer met al die rondkruipende, rennende en vliegende diertjes dat zij ook doen wat ik wil, besloot ik het rigoureus anders aan te pakken, ik gaf ze namen. Door namen te geven worden het vriendjes en ben je er niet meer bang voor, althans, dat denk ik . Of dat ook werkt bij leeuwen en krokodillen weet ik eigenlijk niet. Maar goed, die zitten op veilige afstand.

Nu de verhuizing eraan zit te komen, al is het maar een klein stukje verderop begin ik mij toch wel een beetje zorgen te maken.
Want wat zal er gebeuren met Jacob, als ik hem niet alle broodjes die over zijn van de lunch geef…..Inmiddels heeft hij zijn hele familie al uitgenodigd op de dis en ik voorzie toch grote problemen voor hem als die allemaal voor niets komen.



Of met Karel de spin, die zulke prachtige webben weeft, en van mij rustig mag blijven zitten waar hij zit in de tuin… Ik voorzie dat de volgende huurders zonder pardon zijn prachtige web met een stoffer en blik voorgoed vernietigen en hij zielig en eenzaam door de tuin kruipt. Ik voorzie een grote mensenvoet die op hem gaat staan en een eind maakt aan zijn toch al zo moeizame leventje.





Of met het amoureuze stel Plien en Pleun.

Dat zijn een beetje de ruziemakers van het schuurdak. Als zij komen dan moet alles wijken. Alleen Goliath de zeemeeuw durft dan nog neer te strijken om wat brood te scoren.



Ik voorzie dat Plien en Pleun een relatiecrisis krijgen, want het moet toch iemands schuld zijn dat hun restaurant is gesloten. Plien verwijt Pleun vast dat hij veel te vaak zich gedragen heeft als de schrokop van de buurt en dat daarom de keuken is gesloten.



En mijn kleine vriendje Pietje, die mij vaak gewoon gezelschap hield vlak bij mijn voeten. Pietje is eigenlijk wel de slimste van het hele stel, hij is niet bang om dichtbij te komen en heeft dus de hele tuin om lekkere hapjes te vergaren. Zelfs Goliath is hij te slim af, die durft het dak niet af. Slim Pietje, oh zo klein maar de heerser van de tuin.



Tenminste…. tot er iets op het toneel verscheen waar ik nog nooit bang voor ben geweest en wat ook gewoon bij ons in huis woont. Op een dag was daar ineens Maria. Ik was op slag verliefd op haar, ze kreeg geen brood, dat lustte ze niet , maar och…van de lunch blijft ook wel gerookte kip, zalm, of ham over en daar is ze dol op. Maria en Pietje lagen elkaar niet zo.
Eerst had ik dat niet zo in de gaten, Pietje doet wel vaker een beetje vreemd, zo hipt hij nogal raar soms met een pootje…hmmmm, nu ik dit zo schrijf zou het best wel kunnen dat Pietje een beetje motorisch gehandicapt was, een beetje mank of zo. Zoiets moest het wel geweest zijn want van Maria hoef je toch niet bang te zijn, zo`n lief kattekopje….



Toen Maria met Pietje wilde kennismaken stoof Pietje ineens op en maakte dat hij wegkwam. De hele verdere dag liet hij zich niet meer zien, zelfs niet toen ik kleine stukjes appel strooide.

Ook Karel verliet zijn web en ging hoog in de boom zitten staren naar Maria. Een week was de hele tuin van slag…..ik gooide brood, stukjes appel, mandarijn, rozijntjes, van alles, maar al mijn dierbare vriendjes waren weg.

Behalve Maria die bleef komen. Sterker nog , ze wilde naar binnen.



Eef was zeer resoluut, Peet, je laat dat vieze beest niet in de winkel, onder geen enkele omstandigheid. Zwerfkatten zitten vol met ongedierte en ze stinkt, dus je laat het uit je hoofd.

Nu begrijp ik wel dat een zwerfkatje niet naar binnen mag maar Maria begreep er niets van. Ze stond voor de deur te miauwen, zeg maar gerust te gillen en ik werd daar toch een beetje boos om. Maria, het is klaar, ga heen, ik wil je niet meer zien. Beledigd sprong ze op de muur en verdween uit het zicht. Ze is nooit meer teruggekomen.


Maar al mijn gevederde vriendjes kwamen langzaam aan weer terug. Zelfs Arthur, die zich normaal niet veel laat zien was weer van de partij. Arthur is ietwat verlegen of heeft misschien wel een minderwaardigheidscomplex omdat hij een beetje scheel is, dus ik was blij dat hij weer op visite kwam.



Maar hoe moet dat verder, na de verhuizing, ik heb er slapeloze nachten van. Zoals altijd heeft Evy de oplossing.

Karel overleeft de winter niet, dat is een eenjarige spin, dus daar hoef je niet wakker van te liggen. Na de relatietherapie van Pleun en Plien komen ze weer samen in onze nieuwe tuin waar vast weer heel veel brood wordt gestrooid. Net als Pietje, Arthur, Goliath en Jacob inclusief zijn hele familie. Maak je dus vooral geen zorgen, al het rondvliegende spul van jou verhuist (en ik hoorde haar echt helaas erbij denken ) gewoon met je mee.

Ik ben weer helemaal gerustgesteld en droom alweer weg bij de gedachten aan de nieuwe tuin. Maar eerst mijn vriendjes vertellen dat wij gaan verhuizen, snappen ze best.

Geniet van alle moois om je heen en is het een idee om een vogelquiltje op te hangen in de boom nu het kouder wordt?

Groetjes
Petra
petra@quilterspalet.nl

Ik behoor tot de categorie mensen voor wie welk getal dan ook geen andere functie heeft dan het uit drukken van een hoeveelheid of aanduiding. Ik geloof niet in nummerologie, weet niets van wiskunde en ben ernstig blij met de komst van de rekenmachine. Voor andere opties ontbrak het mij aan de interesse om mij hierin te verdiepen.
Maar dat is helemaal veranderd want het nieuwe adres van het QuiltersPalet wordt Weissenbruchstraat 13. Inderdaad, maar een paar deurtjes verderop.



En dertien is toch wel een apart geval.
Dertien is er 1 meer dan 12 en daarmee eigenlijk het eerste unieke cijfer. Al die eerste 12 cijfers zitten gezamenlijk in een dozijntje


Saai gedoetje eigenlijk, maar dertien niet, die is allesbehalve saai.
13 is vaak belasterd en verguisd, velen onwetenden noemen het nu nog een ongeluksgetal, volslagen bezijden de waarheid natuurlijk. In het Engels noemen ze dit Urban Legends oftewel in het Nederlands broodje Aap verhalen.

Lees mee en huiver over wat ik zo allemaal aan als waar gepresenteerde verhalen heb gelezen en gehoord over het getal waar Paul van Vliet zo lieflijk over zong:
Met een glimmende neus
En met knokige knietjes
En in hun dagboek
Staan de kleine verdrietjes
Meisjes van dertien - vlak voor 't begin
Meisjes van dertien - er net tussenin

In de vroege oudheid konden mensen maar tot 12 tellen, 10 vingers en 2 voeten. Dertien was een onbekend, en daarmee onbemind cijfer…..
Ik noem niet vlot iets onzin, maar hoe kan iets wat onbekend was, ze hadden maar 10 vingers en 2 voeten, dan ineens ook onbemind worden? Konden ze in de oudheid hun neus niet nummer 13 noemen of hun kin?

Twaalf goden waren uitgenodigd voor een banket in het Walhalla. Loki, de Boze, de god van onheil, was niet uitgenodigd maar kwam toch, waarmee het totale aantal deelnemers op 13 kwam. Trouw aan zijn karakter, zette Loki Hod, de blinde god van de winter aan, om Balder de Goede, aan te vallen. Hod nam een speer van maretak aangeboden door Loki en gehoorzaam gooide hij de speer naar Balder, en doodde hem direct. Iedereen was diepbedroefd en men meende dat 13 gasten aan tafel ongeluk bracht.

Wederom een nogal vreemd verhaal, ten eerste waren zij met zijn twaalven en iemand die niet is uitgenodigd noem ik persoonlijk geen gast maar een indringer en ten tweede heeft niet het aantal personen hier iets te maken met de tragedie maar dat iemand zomaar een speer naar een ander gooit duidt er toch al op dat het geen beschaafde goden waren. Was ook gebeurt als ze met zijn tienen of zo waren geweest. Zo gezellig waren die Noorse Goden nu ook weer niet.



In veel hotels zijn geen dertiende verdiepingen.

Natuurlijk zijn die er wel. Het feit dat je iets 14 noemt betekent niet dat het ook 14 is. Ga het eens uitleggen aan je (klein)kinderen, kom jongens, we gaan etages tellen …1. 2. 3. 4. 5. 6. 7. 8. 9. 10.
11. 12 .14….
Ze verklaren je toch acuut voor malloot als je uitlegt dat 13 even niet meedoet omdat ergens heel lang geleden de heidenen alles in 13 manen telden en dat dit de gelovigen niet zinden en die het cijfer dertien dus maar in de ban deden.

Tsjee, er is in duizenden jaren eigenlijk niet zo heel veel veranderd als je er zo eens over nadenkt

Dan heb we nog het merkwaardige gebeuren van de Apollo 13, die bijna verongelukte.


Eindelijk eens iets wat inderdaad waar is, maar juist dit verhaal toont aan dat er helemaal niets mis is met het getal 13.
Het toestel verongelukte bijna en dat terwijl men er toch alles aan gedaan had om de theorie van de self-fulfilling prophecy te testen. De Apollo 13 werd namelijk op 13 april 1970 gelanceerd om 13:13 uur. Het was de dertiende missie die gelanceerd werd van platform 39 (3x13). Nu is ieder ongeval er een teveel, maar waarom de vlucht van de Appolo 13 meer bijzonder was dan die van de Appolo 1, die wel verongelukte of de Apollo 11, 12, 14, en 15 die allemaal kampten met serieuze mankementen is mij ten enen male een raadsel.

Eef leest met mij mee en vraagt waarom ik zoveel schrijf over een nieuw nummer. De verhuizing is toch veel belangrijker? Wanneer vind de verhuizing plaats en hoe gaat het pand eruitzien, dat is wat de mensen willen lezen en niet dat gezeur over een nummertje.

Ik kijk Eef eens meewarig aan, nooit gehoord van inprenting Eef. Ik ben ervan overtuigd dat niemand die dit stukje heeft gelezen ooit nog vergeet wat ons nieuwe adres wordt. De Weissenbruchstraat blijft de Weissenbruchstraat en dat nummer……dat vergeten de mensen nooooooooit meer .
3 -->-->-->-->-->-->13

Overigens is een bijkomend voordeel van nummer 13 is dat het een samengesteld nummer is van 1 en 3 . Dus veranderen wij niet al het drukwerk maar zetten gewoon een 1tje voor het 3tje en hebben zo een hoop drukkosten bespaard, overal goed voor dat nummer 13!

Natuurlijk hou ik iedereen via het blog op de hoogte van het nieuws, maar dan moet er wel eerst nieuws zijn. Op dit moment weten wij het adres en dat het pand eerst moet worden verbouwd. Gelukkig neemt de verhuurder de verbouwing op zich. Het streven is om in januari 2011 te verhuizen, maar het kan ook februari worden. Een ding is zeker, het QuiltersPalet zal ook op nummer 13 een gelukkige periode tegemoet gaan. Dat is geen bijgeloof, dat is geloof

Groetjes
Petra
petra@quilterspalet.nl

Ik ben heel goed in stapeltjes bouwen. Waarschijnlijk heb ik als kind veel met stapelblokken gespeeld want ik blink er echt in uit. Ik bouw gangen van boeken, stapels van stof en torens van papier. En de enige die er nog doorkan zonder de hele boel om te gooien ben ikzelf.



Dat komt niet omdat mijn stapels niet stabiel zijn, met het juiste oog voor de wiskundige berekeningen zijn ze zeer stabiel. Helaas hebben de mensen in mijn omgeving geen wiskundig oog. Ze proberen om de stapels heen te lopen, of, nog veel erger, ze leggen er iets bij. En dat kan niet, mijn stapels zijn helemaal uitgekiend, een verkeerd tochtvlaagje of een velletje papier erop vernield mijn constructie.



Wat dit te maken heeft met quilten, niks. Maar het heeft des te meer te maken met een quiltwinkel waar iedere week nieuwe stoffen binnenkomen, waar pakketjes een plekje moeten vinden en waar de muren niet van elastiek zijn. In 3 jaar tijd heb ik ieder hoekje en gaatje van de winkel volgestapeld. Zo liggen er in de toch nooit gebruikte oven de koffiepads, liggen de keukenkastjes vol met scraps en staat de gang vol met rollen stof. Overigens staan deze rollen wel keurig in stellingen, maar toch….we groeien de tent gewoon uit.

Evy verzucht vaak dat er geen muis meer bijkan en dan denk ik nogal snel, prima toch, je zit toch niet te wachtten op muizen. Deze lankmoedige houding heb ik ongeveer 2 en half jaar volgehouden. Ik hoorde zo bij tijd en wijle wel dat we ruimtegebrek hadden, maar ach, er was best plek voor nog een torentje. En nadat ik dat torentje weer op verantwoorde wiskundige wijze had gebouwd vertrok ik naar het ruime kantoor van mijn werkgever om mij met andere zaken bezig te houden.



En toen ineens….mijn hele torensysteem raakte op losse schroeven, rollercoasters bedreigden mijn imposante bouwwerken, tsunamies van stapels stof overspoelden mij. Ik kon nergens meer door, mijn bouwwerken waren als er niemand was wel stabiel, maar tijdens de openingstijden bleek dat Evy niet langs mij heen kon en ik niet langs haar. Het grote probleem van Evy, ruimtegebrek, werd ineens door mijn aanwezigheid in de winkel ook MIJN probleem.

Ik kon niet meer door de cursusruimte heen als er 8 mensen aan de tafel zaten. Ik kon niet meer naar de keuken als er teveel mensen in de winkel waren en ik kon niet meer naar de wc tijdens de openingsuren zonder van alles te moeten verplaatsen. Ik besloot de boel eens rigoureus aan te pakken.



Allereerst moest de cursusruimte los van de verkoopruimte komen te staan. Ik had daar gelukkig alle tijd voor, het cursusseizoen was toch nog niet begonnen. Als een ware architect verzon ik nieuwe oplossingen, kastjes erbij, andere opstelling en hoera, dat lukte prima. Maar het ruimtegebrek werd er eigenlijk niet mee opgelost. Nu hadden de cursisten wel geen hinder meer van de bezoekers en vice versa maar ik kon nog steeds nergens langs. Oke, nieuwe kastjes, keuken afsluiten en gang doorgaanbaar maken…prima oplossing, maar nog steeds geen ruimte. Teveel rollen stof, batting, boeken, pakketten….en tsja , die muren waren nog steeds niet van elastiek.



Het wordt tijd voor een permanente oplossing Eef, sprak ik ferm. Verhuurder erbij gehaald, we komen ruimte tekort, heb jij een oplossing? Onze huisbaas is er nog zo eentje die met je meedenkt, hij wist een oplossing, serretje aanbouwen dames? Ja graag! Serrebouwer ingeschakeld….sorry dames, kan niet, ten eerste staat er een joekel van een boom in jullie tuin en ten tweede staat er al een schuur op van de bovenburen, krijgen we nooit een vergunning voor.

Nog meer goede ideeën huisbaas? Ander pandje dames, wat groter? Ja graag, in deze straat dan wel, wij willen niet naar een andere straat. Zeg huisbaas, kan je het pand aan de overkant niet kopen, dan huren wij dat van je. Nou dames, misschien wil de huidige eigenaar dat wel aan jullie verhuren. Zullen we eens gaan praten?

Na een paar maanden praten en veel spanning bleek dat het pandje aan de overkant niet verhuurd zou worden, maar onze huisbaas zou zijn ogen open houden. Inmiddels was het al eind augustus, we moesten wat, dus opslag ruimte gehuurd, Eef haar bureau eruit en inderdaad, er kwam wat ruimte. Voldoende om met een gerust hart het nieuwe cursusseizoen te starten.



En net toen wij er ons bij neergelegd hadden dat het best wel een poosje kon duren voor er een geschikt pandje zou worden gevonden kwam onze huisbaas met een optie….paar deuren verderop komt een pandje vrij dames, precieze datum nog niet helemaal bekend, maar zijn jullie geïnteresseerd?
Nou en of wij dat waren. Een ruimer pand , helemaal aangepast aan onze wensen, een grote cursusruimte…..een zeer prettig vooruitzicht.



Inmiddels hebben wij het huurcontract ondertekend, waarschijnlijk vanaf 1 januari 2011 hebben wij de beschikking over een groter pand. Eerst moet er worden verbouwd , het is uiteraard afhankelijk van hoe snel dit gaat of wij 1 januari gaan halen, maar ach, desnoods februari, dat overleven wij ook nog wel. Een torentje of wat erbij moet nog lukken, toch Eef ?

Eef, nou niet gaan gillen, ik maakte een grapje, ik stop met torentjes bouwen, echt waar! We hebben toch voor de time being een opslagruimte

Uiteraard houden wij jullie op de hoogte van de verbouwing en de verhuizing, het duurt allemaal nog even, maar onze droom wordt wederom werkelijkheid, meer ruimte.

Stapelse voorzichtig. Ook lapjes hebben gevoel

Groetjes
Petra
petra@quilterspalet.nl

Van de week was Evy, bij hoge uitzondering, een klein uurtje niet aanwezig en mocht/moest ik helemaal in mijn eentje de winkel draaiende houden. Nu is het natuurlijk wel zo dat na een kleine 3 jaar veel aanwezig te zijn geweest en veel aangehoord te hebben ik niet meer helemaal leek ben voor wat betreft quiltvragen en de telefoon is ook geduldig, ik kon Evy gewoon bereiken. Moest dus kunnen.



Alles verliep goed, de meeste bezoekers weten heel goed wat ze zelf willen en voor wat kleuradvies draai ik mijn hand niet om. Tot, en dat zul je natuurlijk altijd zien, een dame vroeg om naaimachinenaalden. Tot mijn grote schrik hingen er verschillende soorten aan het bord. Heel hoopvol vroeg ik nog, en welke naalden wilt u hebben? De dame keek mij eens aan en wist het ook niet.
O jee, nu heb ik een probleem, ik namelijk ook niet. Ik vroeg ook nog eens naar mijn idee heel professioneel naar het merk naaimachine, wie weet kon ik daar iets uit afleiden…niet dus.

Goede raad is duur, ik kreeg al visioenen van een op hol geslagen naaimachine omdat de verkeerde naald erin was gepropt. Ik besloot maar even heel eerlijk te zijn, ik weet het niet, u weet het niet, maar Evy weet het natuurlijk wel, dus ik ga even bellen. Wat bleek, het is afhankelijk wat je ermee gaat doen welke naald je nodig hebt. Opnieuw hoopvol wende ik mij tot de dame met de vraag, waar is de naald voor, wat gaat u ermee doen? Naaien natuurlijk, ja natuurlijk naaien, Eef, mevrouw gaat ermee naaien, wat is dat nu voor een vreemde vraag van je? Logisch toch, naaien.



Jawel, hoorde ik aan de andere kant van de lijn , maar wat gaat mevrouw naaien, gaat ze er een quilt mee doornaaien, of een zoom in een broek, of… Dat wist ik, een quilttop maken. En met wat voor garen gaat mevrouw dat doen? Pfffffff, wat maakt dat nu uit, garen is toch garen. Het werd heel stil aan de andere kant van de lijn, ik hoorde diepe zuchten en een licht wanhopige ademhaling tussen de zuchten door.

PEEEET, vraag aan mevrouw welk garen ze wil gaan gebruiken. Oké oké, rustig maar ik zal het vragen. Aurifil 40 bleek het garen te zijn. Goed, dan geef je mevrouw een pakje naalden Microtex 70 mee, dat zijn de juiste naalden.

Mevrouw blij met de naalden, ik nog opgeluchter dat het toch nog goed was gekomen, iedereen blij. Ik nam mij vast voor om Evy nadere uitleg over het garen en de naalden te vragen en vergat het hele voorval verder.

Tot de volgende avond……Er was weer een reuze gezellige Bee. Ineens hoorde wij iemand een klein beetje mopperen, de naald van de naaimachine was een beetje scheef en dat werkte niet zo lekker. Einde verhaal.

Nee dus, Evy vroeg waarom iemand door bleef naaien met een scheve naald. Om de kosten kon het niet gaan, een naald kost hooguit 0,60 eurocent. Nee daar ging het natuurlijk niet om, maar och, het was nog maar eventjes en het kon verder toch geen kwaad.

Evy legde uit dat dit wel degelijk kwaad kon, een scheve naald kan het spoelhuis beschadigen en de reparatiekosten zijn dan niet mis. Beter dus van niet.



Onze Beebezoekster was het hier volledig mee eens en besloot om direct een nieuwe naald in de machine te zetten. En toen…..kwam de vraag….welke naalden wil je?

Meerdere dames keken verbaasd, hoezo welke naald? Na een gedegen uitleg van Evy was het voor de dames van de Bee duidelijk. Omdat ik ook nog met dat garen zat gooide ik dat ook maar gelijk in de groep en ook daar bleek toch niet alles zo bekend als ervaren mensen denken dat het is. Op verzoek van een aantal dames van onze Bee zetten wij daarom de boel eens op een rijtje. Het wordt nu een beetje technisch dus van hieraf neemt Evy het blog even over

Naalden , wat is er zoal en waar dient het voor.

Laten we beginnen met naaimachinenaalden. De naalden die te koop zijn in de winkels passen altijd op iedere moderne naaimachine, daar hoef je dus verder niet naar te kijken.

Naaimachinenaalden zijn er in verschillende maten. Je kunt dat zien op de verpakking. Bijvoorbeeld 70/10 – 80/12 of 90/14. Een fijne naald heeft een laag nummer, een grotere, dus ook grovere naald heeft een hoger nummer.

70/10, waarom 2 nummers? Naalden worden gemaakt voor de Europese en Amerikaanse markt. Het eerste getal staat voor de Europese nummering, het tweede voor de Amerikaanse nummering. Bij de Europese maataanduiding wordt de afmeting van de schacht van de naald in honderdste millimeters aangegeven, de Amerikaanse nummering geeft alleen de grootte aan.

Interessante informatie, maar waar dient het voor?

Universeel naalden:
Universeel naalden zijn de meest verkochte naalden omdat ze geschikt zijn voor bijna iedere stof. Maar zoals zo vaak met artikelen waarvan de naam aangeeft dat ze universeel zijn geldt ook hier, ze zijn gemiddeld. Ze kunnen bijna alle stof aan maar ze blinken nergens in uit. Voor het quilten zijn er dus betere keuzes. En dan met name de volgende twee:

Microtex Sharp naald:
Voor machinaal patchwork is de microtex naald zeer geschikt. De punt is super scherp en heeft een speciaal gevormde groef (draadgeleider) en een tapstoelopende schacht waardoor je mooie rechte steken krijgt. Oorspronkelijk is deze naald ontwikkeld voor hele fijne stoffen (zijde) en die kwaliteit zie je terug bij het patchen.

Quilting naald:
De naam zegt het al, speciaal ontwikkeld voor het machinaal doorquilten van je quilt. Deze naald heeft de voordelen van de Microtex in combinatie met een extra stevige schacht zodat je zonder problemen door de 3 lagen kunt stikken.


Zuinigheid met vlijt bouwt huizen als kastelen.
Dit is zeker waar, maar verkeerde zuinigheid bouwt huizen als krotten. En als er iets getuigt van verkeerde zuinigheid is het wel het te lang gebruiken van een naald. Door een naald te lang te gebruiken wordt de punt bot en de garens kunnen gaan breken omdat het oog is versleten. Ook een kromme naald kan de nodige problemen geven. Gebruik een naald bij voorkeur niet langer dan 8 uur. Dit is dan "zuivere naaitijd" dus alle tijd die je bezig bent met meten, snijden, spelden en vooral... uithalen mag je van deze tijd aftrekken.

Garen, wat is er zoal en waar dient het voor.

Er zijn ontzettend veel merken garen, sommige zijn geschikter dan andere, afhankelijk van het doel en natuurlijk speelt ook voorkeur een rol mee. Vuistregel bij het quilten is dat er bij grote voorkeur gewerkt wordt met katoenen garen. Dit heeft een paar redenen.
De belangrijkste …. polyester garen rekt. Als er iets is dat we niet willen bij het patchen en/of quilten is het wel dat er iets rekt. Daarnaast heeft het bij veel mensen de voorkeur omdat het perfect past bij de kwalitatief 100 % katoenen stoffen die we gebruiken. Als laatste hoor je ook vaak de reden dat in de verre toekomst men er blij mee is dat we katoenen garen hebben gebruikt omdat onze erfstukken dan beter te restaureren zijn dan bij het gebruik van polyester garen.



Welk merk garen je gebruikt, hangt ook mede af van je machine, door verschillende merken uit te proberen zul je al snel zelf merken dat je machine met het ene garen lekkerder en soepeler werkt dan met een ander merk. Dit heeft verder niets te maken met de kwaliteit van het garen. Een garen wat voor iedere machine even soepel werkt bestaat gewoon niet, experimenteren is hier dus de beste weg. Wel blijkt uit ervaring dat het merk Aurifil bij bijna alle machines een zeer goed resultaat geeft. Een rede voor mij om voor het merk Aurifil te kiezen als ons “Huis-Garen”.





Enkele andere bekende merken om te patchen en quilten met de naaimachine zijn : Gutermann, Medler, DMC en Madeira.

Naast het merk is ook de dikte van het garen heel belangrijk. Bij garen wordt de garendikte aangegeven in 2 cijfers (40/3) Hierbij staat 40 voor de dikte en 3 voor het aantal draden waaruit het garen is getwijnd. Voor het eerste getal geldt, hoe hoger het cijfer à hoe dunner de draad. Zo is garen dikte 50 behoorlijk dun en daarmee zeer geschikt om te applikeren.

Bij het tweede getal, het aantal draden waaruit de draad is samengesteld, geven de meeste quiltsters de voorkeur aan 3 draden. Dit werkt prettig in je naaimachine en geeft voldoende sterkte om je Quilt voor jaren heel te houden

Bij het merk Aurifil hanteert men een handig “kleuren coderings systeem”. Zo herken je makkelijk de dikte van je draad.

Aurifil, diktes
Klossen en konen met een oranje buis = garendikte # 50
Klossen en konen met een groene buis = garendikte # 40
Klossen en konen met een grijze buis = garendikte # 28
Klossen en konen met een rode buis = garendikte # 12

Tot slot is het natuurlijk zaak om je naald en draad op elkaar af te stemmen. Op elke regel zijn uitzonderingen maar een goede vuistregel is:

Dikte garen Maat naald
#50 # 60
#40 # 70
#28 # 80
#12 # 90
#12 wol / metalic #100

Hopelijk hebben we hiermee een aanzet gegeven richting het kiezen van de juiste naald en draad. En vergeet niet…. Bij twijfel altijd gewoon even vragen!

Groetjes,
Petra en Evy
petra@quilterspalet.nl
evy@quilterspalet.nl

Soms als wij druk aan het werk zijn hoor ik zacht geroezemoes. Evy hoort het niet maar ik hoor het heel luid en duidelijk. Het komt uit de hoek van de winkel waar vooral de reproductiestoffen staan.



Heel af en toe geeft de kast aan de overkant, de Japanners, antwoord.
Ik bemoei me niet zo vaak met de discussie, zeker de conversatie met de Japanners laat nogal te wensen over maar soms hoor ik wel hele leuke dingen.

Wat ik al zo hoor? Ik zal u meelaten genieten

Is het al de 15de van de maand?
Nee nog niet, heb toch eens wat geduld, je krijgt deze maand vast een groene sticker, net als ik.
Zou je denken, vinden ze me deze maand echt mooi genoeg om mee te mogen doen?
Ja, ik denk het wel. Vorige maand hebben ze jouw kleur blauw niet mee laten doen, dus deze maand zit je er vast bij.
Oh, ik hoop het zo, ik wil zo graag dat een stukje van mij de reis mag gaan ondernemen en dat ik ook een groene sticker op mijn rol krijg.

Een pas binnengekomen stofje kan blijkbaar haar nieuwsgierigheid niet meer bedwingen en vraagt op bedeesde toon, waar gaan jullie dan naar toe en wat is er met die groene sticker?

Wij gaan de wijde wereld in, want wij zijn kandidaat Pie en Tart stofjes. Waar we precies terecht komen weten we nog niet maar sommige van ons gaan zelfs naar het buitenland, naar België. En die groene sticker op de rol, die zorgt ervoor dat mensen niet 2 maal hetzelfde stofje krijgen.
Maar eerst moeten die twee, vooral die ene met die grote mond, ons eens uit gaan zoeken, ze doen er wel lang over hoor.

Nadat ik dit gesprek heb aangehoord besluit ik ter plekke dat het ongeduldige brutale blauwe stofje niet meedoet deze maand. Die moet eerst maar eens wat meer respectvol over ons praten.
Bovenstaande conversatie is wel de aanzet tot het uitzoeken van de stoffen voor de september editie van de Pie en Tart stoffenclub.



Nadat ik 20 stoffen samen met Evy heb uitgezocht begint het grote snijproces. Van iedere stof worden heel veel stroken van 11 centimeter gesneden en deze stroken worden vervolgens in drie gelijke stukken van 35 centimeter verdeeld.



Tijdens het snijden hoor ik een zielig klagelijk geluid en een hoop gesnik. De brutale blauwe heeft ontzettend veel spijt van de ongepaste opmerking. Ik strijk maar weer eens met mijn hand over mijn hart en laat het stofje alsnog meedoen.

Terwijl ik het stofje pak hoor ik haar zachtjes vragen of het eigenlijk niet een beetje pijn doet, dat snijden. Ik stel het brutaaltje maar vlug op haar gemak, nee hoor, wij gebruiken hele scherpe rolmessen, voel je helemaal niets van.

En dan, en dan, wat gebeurt er dan?
Dan wordt van ieder stapeltje een lapje op een kartonnen blaadje gelegd.


Maar daar val ik dan toch vanaf?
Nee, als het kartonnetje vol ligt met de 20 lapjes worden jullie verpakt in de folie.



Maar dan ga ik stikken, ik krijg geen lucht in de folie.
Hallo domkop, je hebt helemaal geen longetjes, je hebt dus geen lucht nodig.

Gerustgesteld houd het lapje zijn mond. Na de schokkende mededeling dat het lapje geen longetjes heeft lijkt het mij niet raadzaam om ook nog te vertellen dat het niet door het folie heen kan kijken, het lapje heeft immers ook geen oogjes.
We zijn nu druk bezig met snijden en inpakken dus ik besluit het lapje verder maar even te negeren, ik heb het veel te druk om verder te praten.



Na een klein half uurtje vind ik het lapje toch wel verdacht stil blijven en vraag zachtjes of het verder nog vragen heeft.

Nee, ik vraag niks meer aan jou, ik weet alles al, zo meteen wordt ik in een mooie witte envelop verpakt en gaat er een adressticker en postzegels op de envelop en ben ik klaar om de grote wijde wereld in te gaan. En jij bent lang zo aardig niet als die aardige mevrouw die jou helpt.
Je bedoelt Elly, maar die kan jou toch niet horen?
Nee, maar ze legt de lapjes wel heel lief, zachtjes neer.



Ah oke, dan praten we niet meer verder, bekijk het dan maar.

De stapel ingepakte pakketjes groeit….


En groeit…..



En groeit…..



Nadat alle pakketjes klaar zijn wordt alles in de enveloppen gestoken en tevreden kijk ik naar een grote stapel enveloppen, het is weer gebeurt deze maand. Klaar voor verzending. Omdat ik het de stofjes niet wil aandoen om het hele weekend in een kille donkere brievenbus te liggen besluit ik om maandag alles persoonlijk naar het postkantoor te brengen.

Ineens hoor ik uit de enveloppen kleine stemmetjes. Ik moet nu heel goed luisteren want het klinkt erg gedempt.

Ga je wel voorzichtig met ons doen als je ons naar het postkantoor brengt? Zodat we niet helemaal verfomfaaid bij onze nieuwe eigenaressen aankomen?
Nee, ik ga jullie lekker hard door elkaar heen schudden, nou goed, natuurlijk doe ik voorzichtig met jullie. Al die dames en een enkele heer zijn er juist zo blij mee dat ze jullie netjes ontvangen. En wees nu stil, dadelijk hoort Evy mij nog praten en denkt ze dat ik gek ben.
Zal ik je eens wat vertellen, je bent ook wel gek, stofjes hebben behalve geen longetjes en oogjes, ook geen oortjes en geen stem.

Ik wist het, ik had die brutale blauwe eruit moeten laten….. Maar, mijn wraak is zoet.

Maandagmiddag onderweg naar het postkantoor fluister ik zachtjes, he blauwe, wat ik je nog niet heb verteld is dat je in een hele grote donkere zak gaat, heb je nu nog zo`n grote mond?



Ik krijg geen antwoord meer, zou ik me dan toch alles hebben verbeeld?

Oké, ik geef het toe, de conversatie met de stofjes is puur geestelijk maar desalniettemin geloof ik er heilig in dat ieder stofje er heel blij mee is dat hij wordt verwerkt in prachtige quilts.

Heel veel quiltplezier en bedenk jezelf, praten met stofjes is absoluut ongevaarlijk .

Groetjes
Petra
petra@quilterspalet.nl

We zijn weer thuis.
Ik dacht dat het niet kon maar wij hebben zojuist 8 dagen nagenoeg doorgebracht zonder internet. Ondanks meegesleepte laptops, gewapend met dongels en de vaste overtuiging dat in heel Nederland toegang tot het wereld wijde web mogelijk is blijkt dat dus niet overal zo te zijn. In ons kleine huisje op de zachte dennennaalden grond was praktisch geen of hemeltergend langzaam internet mogelijk.

Niet onoverkomelijk overigens, een goed boek lezen heeft ook zo zijn charme en Deventer is een prachtige stad.

Wij hebben ons ook zonder internet opperbest vermaakt. Er was ook wel een tv. Niet eens zo heel oud, een modern toestel met afstandsbediening, maar het was toch wel schokkend te ontdekken dat er maar 3 kanalen waren, Nederland 1, 2 en 3. Weet u hoe vaak er `s morgens een herhaling is van het ochtendjournaal, ik nu wel, heel vaak.

Ik kwam er al snel achter dat er wel meer kanalen moesten zijn maar die werden niet doorgegeven. Fluks gebeld met digitenne van KPN, er lag een boekje met telefoonnummer, en toen had ik al mijn eerste , oh het kan dus nog moment.

Velen zouden er nog volgen. Een zeer vriendelijke dame stond mij te woord. Op mijn nogal cryptische omschrijving, ik zit hier in de middle of knowhere en ik krijg geen rtl 4 heeft de dame mij uitgelegd dat de eigenaar van het huisje niet betaald voor de commerciële zenders en dat zij dat voor mij wel heel vervelend vond maar daar toch niets aan kon veranderen. Volledig gerustgesteld heb ik de rest van onze vakantie de afstandsbediening aan Evy gegeven en mij er verder niet meer druk over gemaakt.

Wij hebben de week doorgebracht net even buiten het kleine dorpje Bathmen. En er is iets heel vreemds aan de hand met Bathmen, een mysterie wat ik niet kon ontraadselen tijdens ons bezoek, geen internet…. maar wat mij wel veel heeft beziggehouden.
In welk dorp van nauwelijks 5500 inwoners zitten maar liefst 7 restaurants !!! Wij zijn er in 3 geweest en ik kan niet anders zeggen, klasse. En ze zijn zo ontzettend aardig in die restaurants. Ze bieden je nadat je de rekening hebt voldaan nog een bonbonnetje aan, heel aardig. Tenminste, tot ik weer eens een schop onder de tafel kreeg van Evy, mevrouw vraagt of je het bonnetje wil, niet of je een bonbonnetje wilt. Ah oke, geen bonbonnetje dus, maar hoe dan ook, de horeca in Bathmen is uitstekend.
Maar het blijft, ook na wat zoeken op het internet toch wel een raadsel dat zo`n klein dorpje zoveel grote horecagelegenheden heeft.

Over kleine dorpjes gesproken, wij konden het natuurlijk niet laten om op dinsdag een quiltwinkel te bezoeken. Het werd Stegemans Textiel in Rouveen. Een zeer curieus winkeltje waar de oude sfeer van vroeger nog te voelen is. Ik heb een heel leuk oud pakketje gekocht, nee, ho stop, niet oud, gewoon nieuw, maar het zag er oud uit. Op leuke wijze was er een theedoek, een houten afwaskwast en een wafelvaatdoek in verpakt. Ik ga dat natuurlijk niet echt gebruiken, maar het zag er wel heel leuk uit. En ook daar weer heel vriendelijke mensen.

Natuurlijk hebben wij ons netjes voorgesteld en de mevrouw achter de toonbank heeft ons heel veel uitgelegd over kraplappen, Staphorster stipwerk en oude zakdoeken. Evy heeft een heel geanimeerd gesprek gevoerd en ik heb met verbazing rondgekeken. Stegemans Textiel verkoopt namelijk naast quiltstoffen ook gebreide sokken, boerenkielen en allerlei kantjes en bandjes. Oh ja en ze verkopen stopwol en stopeieren, echt waar.
Vervolgens gingen wij naar Staphorst maar helaas was het Quiltpalace gesloten op dinsdag. Normaal kijken wij altijd even op het internet voor de openingstijden, maar ja…..dat deed het dus niet.
Na 2 lekker ontspannen dagen hebben wij op donderdag de stand opgebouwd en kon de beurs beginnen. De combinatie van de tentoonstelling, de prachtige lokatie en de leuke winkeltjes was werkelijk schitterend.


Het is voor ons altijd leuk om collega`s van andere quiltwinkels te ontmoeten. De altijd goedlachse Merel van Birdblocks in Amsterdam was natuurlijk aanwezig met een vrolijke stand. De stand van Petra Prins en haar team uit Zutphen kenmerkte zich zoals altijd door een keur van schitterende quilts en ook onze overburen van de Stofmeid uit Borger hebben ontzettend hun best gedaan. Francoise van de Quilterij in Den Bosch was onze buurvrouw en haar zoontje is een hele goede hulp. Het is toch geweldig om een heel klein menneke een hele grote snijmat te zien tillen, hij ging er bijna helemaal achter schuil. Met al die vrolijke kleurige stofjes die hij iedere dag ziet moet het wel een heel gelukkig kereltje zijn. Wil en Janine van het Quiltgebeuren uit Brielle stonden aan de andere kant van ons maar met het langslopen heb ik ook hun stand bewonderd. Ook alle overige collega`s hebben veel werk verzet om de stands een prachtig aanzien te geven.

En dan de tentoonstelling…..het Quiltersgilde heeft naar mijn idee dit keer zichzelf overtroffen. Wat een ontzettend mooie locatie maar vooral wat een prachtige quilts werden er tentoongesteld. Er is een goede balans gevonden tussen de modernere quilts en het traditionelere werk en alles is goed opgehangen en voldoende verlicht. Het lijkt allemaal zo soepel te verlopen maar ik heb diep respect voor al die vrijwilligers die ieder jaar deze tentoonstelling mogelijk maken en er 6 dagen aanwezig zijn. Voor de winkeliers met potten koffie met een bijbehorend bijtje, voor de bezoekers die graag de achterkant van een quilt willen zien en voor iedereen die vragen heeft over welk onderwerp dan ook. Hulde voor de dames.

Enig minpuntje was het afbreken, de tijd daarvoor is erg krap en daardoor treed er toch wel stress op. Nu juist iets wat ik altijd probeer te vermijden. Maar al met al kwam het allemaal in orde en wij hebben volop genoten van deze week in een voor mij vrij onbekende omgeving waar zoveel aardige behulpzame mensen wonen.

Eenmaal thuis bleek er een hiërarchie wisseling te hebben plaatsgevonden in onze dierenstapel. Even visueel meekijken, op de grote tafel staat een kattenmandje, een heel klein lief kattenmandje. Het domein van onze veel te dikke grote roodwitte jeweetwel kater. Die wurmt zich daarin en brengt er gemiddeld 23 uur per etmaal in door. Ons kleine persje probeerde wel eens om in dat ene uurtje dat het grote spook er niet was daarin te gaan liggen maar werd er snel weer uitgemept.

Mijn zoon heeft echter tijdens onze afwezigheid een doos op tafel gezet, hij vond misschien dat spook wat meer ruimte nodig had en ja hoor, het spook ligt nu pontificaal in de doos en het kleine persje ligt genoeglijk in het kattenmandje. Nu hebben wij wel een klein probleem, eerlijk gezegd vind ik een bierblikjes doos op tafel nu niet echt huiselijk en opgeruimd staan maar ja….
Ik denk dat ik eens aan Evy ga vragen of ze de doos niet kan bekleden met een leuk stofje. Wij lopen dan wel het risico dat het eigenwijze spook er niet meer in wil. Spook doet namelijk nooit wat wij willen.

Met een voldaan gevoel hebben wij de week afgesloten, ons hondje weer vertroeteld en met de afstandsbediening weer onder mijn handbereik zijn we helemaal tevreden.

En al valt het weer een beetje tegen, nat en kil, bedenk dan dat een van de meest uitgesproken zinnen van Evy is : "Heerlijk die regen, het is goed quiltweer"

Groetjes
Petra
petra@quilterspalet.nl

Zoals de meeste bezoekers van het QuiltersPalet weten snoep ik zelden of nooit. Snoepen schijnt ongezond te zijn maar dat is niet mijn drijfveer, ik ben er gewoon niet gek op. Waar ik wel verslaafd aan ben zijn snoepjes voor de geest. Boeken verslind ik en het wereldwijde web is voor mij een grote snoepkast.

Het internet verschaft zoveel informatie dat het ondoenlijk is dat allemaal in je op te nemen, er zijn ontelbare webpagina`s met de meest vreemde, ontroerende, wetenschappelijke en noem maar op informatie. Ook allerlei quiltgerelateerde artikelen zijn volop voor handen.

Maar ja, er moet ook worden gewerkt en Evy bekijkt dan ook met argusogen de tijd die ik spendeer achter de computer. Daarom is het webblogje ook zo fantastisch, ik moet uiteindelijk wel research doen om een leuk weblog te schrijven, niet waar?

Zo kan ik helemaal verdwalen van artikel naar artikel. Terwijl ik van plan ben om iets heel leuks onder uw aandacht te brengen kom ik terecht op een site van het polygoonjournaal en tssja, die kan ik ook niet ongelezen laten passeren.


Het is toch gewoon ontzettend leuk om een oud filmpje te bekijken van bijvoorbeeld de huishoudbeurs in 1953. Een automatische naaimachine is het allernieuwste snufje.



Ongeveer een kwartiertje later, ik kijk en lees vrij snel door informatie heen, kom ik terecht op een pagina met informatie over oud Hollands snoep en in combinatie met de zojuist bekeken polygoonjournaals richt mijn geest zich op de vraag waarom alles vroeger zoveel beter was dat er blijkbaar zelfs bij snoep zo`n grote hang is naar wat eens was.

Is het huidige snoep niet lekker, ziet het er minder aantrekkelijk uit? Daarop kan ik volmondig ja zeggen, het huidige snoepgoed is niet om aan te zien……..je kiezen gaan spontaan allerlei vreemde zenuwprikkels afgeven door er alleen maar naar te kijken.


Maar de eerste naaimachines waren natuurlijk niet beter dan de huidige naaimachines, hoe vertederend zo`n lief Singer Featherweightje ook mag zijn.

En nee Evy, je hebt al 2 zwarte, deze witte laat ik alleen maar zien om je te plagen

De nieuwe Bernina 820 is naar ik mij heb laten vertellen de meest geavanceerde machine op dit moment. Er zit maar een klein nadeeltje aan; de prijs. Met een adviesprijs van bijna 4800 euro nu niet direct een kleine aankoop te noemen. Maar dan heb je ook wat.

En nee Evy, deze is echt te duur

Ho stop, ik dwaal af van mijn eigenlijke verhaal. Want wat ik juist wilde laten zien in dit weblogje is de candybar waar je niet van aankomt, die je tanden niet aantast en waar je door er alleen maar naar te kijken al vrolijk van wordt. De Candybar van Moda. Spiksplinternieuw en om op te eten met de ogen.

Zeer toepasselijk zijn ze er in 2 uitvoeringen , Milk en Dark. Er zit een patronenboekje bij met ideeën om de stofjes te verwerken, maar de stofjes laten zich ook prima combineren in een scrap quilt, of als hexagonnetjes.

Even visualiseren, 160 lapjes van 2,5 bij 5 inch = 160 verschillende stofjes. En dat van de nieuwste series die nog niet in de winkel liggen zoals de Luna Notte, Hope, Remembrance, Clermont Farms in de Dark Candy Bar.

(Klik op foto om te vergroten)

De series Breakfast at Tiffany`s, City Weekend, Bliss en Fandango bevinden zich in de Milk Candy Bar. U vindt de candybars in de winkel maar natuurlijk ook in de webshop.

Wat mij betreft hoeft er trouwens niet speciaal iets mee te gebeuren. Ik kan mij ook heel goed inleven in de volgende regels.
Ik zou je het liefste willen bewaren, gewoonweg bewaren
En dan telkens even kijken, heel voorzichtig even kijken
Dan telkens even kijken, hmmm.
En dan aai ik je zo zachtjes, zo heel heel zachtjes en bewaar je.
Ik hoef niet altijd iets te doen.
(Vrij vertaald naar: ik zou je het liefste in een doosje willen doen)

Mocht je met deze stofjes wel een quilt willen maken dan zal het resultaat in ieder geval prachtig zijn, of je nu de quilt maakt op een Singer Featherweight of op een Bernina 820.

Veel plezier met quilten, snoepen, dromen, alle drie mag ook

Petra
petra@quilterspalet.nl

Ik heb een onderzoekende geest, althans dat vind ik. Evy noemt het meer een chaotische geest. Hoe dan ook, hierdoor ben ik erg nieuwsgierig naar alle zaken om mij heen en ben vaak met veel dingen tegelijk bezig. Dat mijn aandachtsboog hierbij ietsjes aan de korte kant is klopt wel.

Wat mij bijvoorbeeld enorm kan boeien zijn sommige vragen van bezoekers in de winkel. Niet zozeer de quiltvragen, daarvoor wijs ik onmiddellijk naar Evy, die weet ( bijna )alles. Nee, het zijn de vragen naar sommige artikelen waardoor mijn nieuwsgierigheid wordt geprikkeld.

Neem als voorbeeld de volgende conversatie ;

Verkoopt u ook onderbroekenelastiek…..
Uhhh, nee, dat verkopen wij niet.
Ja, maar hoe moet ik dan mijn onderbroeken maken….
Geen idee, is nieuwe kopen misschien een optie?
Verkwister!!!!

Terwijl dit gesprek plaatsvindt gaan mijn gedachten een heel andere richting op, ik zie grote witte afzakkende onderbroeken en over hun onderbroek struikelende heren. Mijn blik wordt dan ook wat wazig. Gelukkig vertelt de heer in kwestie geen verdere details en wandelt de winkel uit, onderwijl zacht mopperend op de huidige wegwerpmaatschappij.

Heel soms wordt een bezoeker een beetje boos omdat wij niet verkopen wat zij graag willen hebben. Wat dacht u van de volgende conversatie?

Verkoopt u ook eieren?
Nee, maar een stukje verderop is een Albert Heijn die heeft ze vast wel.
Denkt u soms dat u leuk bent?
Sorry, wij verkopen gewoon geen eieren , wij verkopen quiltstof en quiltbenodigheden.
Ja, en garen en ik zie kantjes en bandjes, dus waarom geen eieren.
Hmm, ik zie het verband niet tussen eieren en quiltstof?
Heeft u ook maar enig idee wat een ei is en waarvoor het dient?
Net op het moment dat ik een culinaire lezing wil gaan geven over wat je allemaal niet met eieren kunt doen grijpt Evy in…
Zoekt mevrouw soms een stopei?
Ja natuurlijk, wat anders, dat verkoopt u toch zeker wel…
Nee, dat verkopen wij niet, maar kijkt u eens op marktplaats, daar worden ze misschien nog aangeboden.

Na mij een vernietigende blik toegeworpen te hebben , Evy hartelijk dankend voor haar advies, verlaat de dame de winkel, mij in opperste verwarring achterlatend.

Stopeieren, onderbroekenelastiek, mangeldoeken, stijfsel, het zijn zo van die oude dingen die voorbijgaan. Zou een Heramarker over 25 jaar nog wel bestaan?



Groetjes
Petra
petra@quilterspalet.nl

(Klik op de photo om te vergroten)

Groetjes,
Evy
evy@quilterspalet.nl

Als klein kind kwam ik met mijn vader regelmatig in het grote postkantoor in Den Haag en raakte daar voor de rest van mijn leven gefascineerd door het werk van Escher. In dat postkantoor hing zijn 42 meter lange werk Metamorphose II.



Ik raakte er niet op uitgekeken, kocht later boeken van Escher en ondanks mijn wiskundige talent van 0,0 verdiepte ik mij in allerlei berekeningen hoe dit soort werk tot stand kwam. Logisch vervolg was dat ik ook mij ging verdiepen in tesselations en, voor mij, nog logischer was dat dit ook met stof te maken moest zijn. U begrijpt... Logica is niet mijn sterkste punt

Vrolijk zocht ik een aantal stoffen uit, zocht een plaatje op waar een tesselation op stond en begon te snijden. Evy bekeek het maar heel even en adviseerde me ermee op te houden. Ik kreeg een onmiddellijk verbod om stoffen uit de winkel te pakken en ze begon mij eerst een en ander uit te leggen.


Een ware openbaring, naadtoeslag, nog nooit aan gedacht. Recht van draad, ook al zo`n vage term en dan heb je nog een naaimachine waar via allerlei ingewikkelde oogjes en haakjes een draad moet worden ingeregen. Kortom, het was een stuk ingewikkelder dan ik dacht, ik begreep ineens waarom de basiscursus zo nodig was en besloot even van de tesselations af te stappen.

Ik ging een eenvoudige quilt maken, vierkantjes met randjes naar een patroon van Kaffe Fasset. Evy zorgde ervoor dat de stof op maat werd gesneden, dat de draad in de machine werd geregen, dat de verschillende onderdelen op de juiste wijze aan elkaar werd gespeld, heeft de naadjes de goede kant op gestreken en Leslie van de North Sea Quilters gebeld om de hele boel door te quilten. Dat was mijn eerste quilt. En ik had de smaak te pakken

Vol enthousiasme wilde ik aan de tweede beginnen maar toen ging Evy flauw doen, ze wilde niet meer meehelpen. Na overleg was ze bereid de draad in de machine te rijgen en de applicatie die ik erop wilde hebben te maken. Goed compromis dacht ik. Helaas, het viel me nogal tegen, de quilt is wel afgekomen maar ik besloot dat ik voorlopig even geen nieuwe projecten zou beginnen.

Tot van de week…..

Bij het uitpakken van een bestelling zag ik ineens een hele grote mal van een hexagon, 2 inch. Dat schiet lekker op. Een klein probleempje, ik kan niet naaien. Maar goed, je kan ook met de lijmpen in de weer, dat lukt me vast wel. Nog een klein detail, die hexagonnen moeten natuurlijk wel aan elkaar worden gemaakt. Vereist weer enig overleg met Evy. Voor ons overleg moet ik echter wel het juiste tijdstip en plaats kiezen dus dat staat in de planning.

Na de tesselations ben ik nu dus gefascineerd door geometrische figuren. En ik doe alles met overgave, dus zie ik overal hexagonnen.
Op straat.








Tijdens het voetbal









Bij de bakker


Kortom, zonder ook maar een steek te hebben genaaid ben ik helemaal weg van hexagonnen. En hoewel ik mij zonder enige moeite kan bedenken wat er allemaal mogelijk is met hexagonnen bestaat er ook een onmogelijke hexagon.

Gelukkig maar, zo is de cirkel weer rond, ik blijf gefascineerd door Escher.

Ik wens alle mensen die bezig zijn met Hexagonnetjes, de Pie and Tart malletjes of andere Engelse Paper Piecing Quilts heel vele plezier! Ik denk dat ik maar snel een restaurantje ga bespreken om met Evy te overleggen over haar medewerking aan mijn nieuwe quilt

Groetjes,
Petra
petra@quilterspalet.nl

Het oorspronkelijke wezen van de kleur
is een dromerig klinken,
is tot muziek geworden licht

( Johannes Itten)

Zo, de auto perikelen zijn achter de rug. Wij hebben een nieuwe auto, een die gewoon doet wat hij moet doen... rijden. En, vooral Evy is daar erg blij mee, hij is beschaafd geel.

Wat kleuren al niet met mensen kunnen doen, quilters weten er alles van. Helemaal lyrisch zie ik soms bezoekers worden over net die ene kleur die zo perfect past bij al die andere stofjes.

Toen ik pas werd ingewijd, nou ja, zeg maar ingesleurd in de quiltwereld had ik een heel groot vooroordeel. Als iemand die regelmatig een beetje aanknoeit met olieverf vond ik het allergrootste nadeel aan stofjes dat je ze niet kunt mengen.

Wat met verf wel kan , kon naar mijn idee met stofjes niet. Ik heb mij vergist. Niet dat je door stofjes over elkaar te wrijven wel andere kleuren kan krijgen, dat blijft voorbehouden aan verf, maar je kunt door het gebruik van de juiste kleurcontrasten wel de uitstraling van een quilt de kleur meegeven die jij wilt.

Ik heb met verbazing meegeluisterd tijdens de cursus kleurenleer van Anke Magree. Niet helemaal een leek op kleurgebied werd ik getroffen door hoe bijvoorbeeld de textuur van de stof medebepalend kan zijn voor het uiteindelijke kleurresultaat. Al met al een cursus die ik echt van harte kan aanbevelen aan een ieder die nog meer plezier wil halen aan het spelen met kleuren.

Kleuren, fascinerend om naar te kijken, ze roepen emoties los en ze zijn alom vertegenwoordigd in ons spraakgebruik. Zeer beroemde mensen hebben zich ermee bezig gehouden. Wetenschappers zoals Goethe en Newton hebben zich erin verdiept.

Muziek is erdoor geïnspireerd en massaal kleurt ons land Oranje als het nationale team in de finale van het WK staat. Inderdaad, kleur is emotie.
Natuurlijk hopen wij, net als velen in ons landje, dat zondag de kleur oranje een gouden randje krijgt als de wereldbeker wordt uitgereikt aan ons nationale team.


Hou het hoofd koel en geniet van de zomerse kleurenpracht.

Groetjes,
Petra
petra@quilterspalet.nl

De Pie en Tart Quilt, die geweldig mooie Quilt naar het idee van Sue Daley, is inmiddels bij velen van jullie wel bekend. Al enige tijd hangt de Quilt die wij van Sue mochten lenen bij ons in de winkel te pronken en heeft al menig een aangestoken.

Aangezien het een Quilt is met wel 200 verschillende stofjes, waarvan je van elk slechts een klein stukje nodig hebt, zijn wij voor iedereen die deze Quilt net zo super vind als wij er zelfs een stoffenclub voor begonnen. Wat met z'n velen enthousiaste deelnemers al een aardig succes is. Gelukkig is het een "vrijheid, blijheid" stoffenclub en kan iedereen dus in- en uitstappen wanneer men maar wenst.

Uiteraard weten wij al die tijd al dat de Quilt van Sue ooit terug moet naar Australie en wij zouden het wel heel jammer vinden als er hier geen voorbeeld meer zou hangen. Elly is zo lief geweest vol enthousiasme het voortouw te nemen in de rage en is inmiddels al even bezig de Quilt te maken.

Helaas ben ik niet zo
heel erg goed in het
maken van foto's
maar de eerste resultaten
wil ik jullie niet onthouden!




De eerste 3 rijen al klaar en te bewonderen in de winkel!

Happy Quilting!
Evy
evy@quilterspalet.nl

Beloofd is beloofd en ook op het weblog verdelen Evy en ik de taken. Evy zal stukjes schrijven over quilten en technieken en over datgene waar zij op quiltgebied mee bezig is. Ik zal mij, om geen verwarring te creëren, verre houden van quiltnieuws maar u op de hoogte houden van wat er zoal meer valt te beleven in de winkel en daarbuiten.

Het is volop zomer en dat is te merken. Dames komen helemaal warm aangelopen in de winkel en de thee en koffie vinden gretig aftrek.
De afgelopen dagen ben ik bezig geweest met het verzendklaar maken van het tweede deel van de Scandavian Christmas Bom. Met 30 graden boven nul komen er dus talloze wintertafereeltjes door mijn handen, ik kan u verzekeren, het wordt er niet minder warm door. Maar alles is weer verstuurd en dat geeft een tevreden gevoel.

Waar we de afgelopen periode een wat minder warm gevoel door hebben gekregen, eigenlijk een ijskoude douche, was dat het bedrijf waar ik voor werk in dermate zwaar weer terecht is gekomen dat ik mijn werk kwijt ben. Hoewel Evy en ik door de drukte in de winkel ons toch al aan het beraden waren over meer aanwezigheid mijnerzijds in de winkel, maar toch…vrij abrupt wordt een periode afgesloten op een manier die gewoon niet prettig is.

Bij het verlies van een baan komt automatisch het verlies van een leaseauto. Zonder auto is voor mij geen optie, op stel en sprong moest er een oplossing komen. Gelukkig vonden wij snel een leasemaatschappij die op korte termijn een autootje kon leveren waar wij dolgelukkig mee zijn, een Fiat Panda in de kleur New Orleans Bleu. Alleen de naam al maakt je vrolijk, je denkt direct aan Jazzsessies en Streetparades. Zonder de auto ook maar gezien te hebben wisten wij dat het die kleur moest worden.

Klein nadeeltje , de auto kon pas worden geleverd op 28 juni. Niet getreurd, de leasemaatschappij dacht met ons mee en tegen een redelijk tarief konden we direct een auto huren. Een nieuwe auto, die moet het wel een paar dagen uithouden zou je zo denken…dachten wij ook. Tot wij op dinsdagochtend onderweg naar de winkel van mening waren dat er een scudraket was geland onder de motorkap. De herrie was oorverdovend en met veel moeite reden wij de auto nog net van de rijbaan af. Niet gehinderd door enige kennis van zaken hebben wij de garage gebeld en vertelt dat de auto aan het ontploffen was. Voor de garage voldoende reden om ons te verzekeren dat zij er met spoed aan kwamen, met een nieuwe auto, en de kapotte auto weg zouden slepen.

Omdat wij geen mensen voor de winkel willen laten wachtten voor Evy snel een taxi gebeld en inderdaad, binnen 30 minuten was de sleepwagen er met daarop de nieuwe huurauto. Prachtige auto was dat, heel superstoer....met hele rare stoelen, sportstoelen ofzo, waarin je meer ligt dan zit in een auto. Meer vliegend dan rijdend heb ik het vehikel naar de winkel gereden en na wat uitleg bleek dat die rare stoelen ook wel in een wat normalere stand konden worden gezet. En ach…het was maar voor eventjes.

Om 16.00 uur werden wij wat ongerust, waar bleef toch onze mooie nieuwe New Orleans Bleu Panda? Maar weer eens een telefoontje plegen, en nee, de meneer die ons te woord stond begreep het ook niet. Hij ging informeren. Na een kwartiertje werden wij inderdaad gebeld door de meneer. Hij had een vervelende mededeling; ons autootje was totall los. De vrachtwagen die hem moest bezorgen had een ongeluk gehad en was omgeslagen, boven op ons Pandaatje. Daar kunnen die autootjes niet tegen, daar gaan ze kaduk van.

Tsja, en nu, ik wil een auto die rijdt in plaats van vliegt, waarin ik niet het gevoel heb dat hij ontploft en die niet totall loss is. Dat is toch niet teveel gevraagd…Meneer van de maatschappij wist een oplossing, nieuwe Panda, morgen leverbaar, in de kleur ………………Geel. Hé hé, gelukkig, we krijgen een eigenwijs geel pandaatje morgen en we zijn weer helemaal blij. Wat een auto al niet teweeg kan brengen.

Gelukkig is Evy nog steeds besmet met de hexagonitis, die leeft zich wel uit, en ik, ach geel is de kleur van warmte, van zon, van vrolijkheid, ik verheug me op morgen. Vooral omdat er 2 keuren geel in het palet van de Panda zitten en ik niet weet welke kleur het echt wordt.
Deze beschaafde kleur geel:
Of ... ehhh.... deze:
Ik hou wel van een verrassing op zijn tijd

Geniet van de mooie dagen en ik laat nog weten hoe het is afgelopen met het Pandaatje.

Groetjes,
Petra
petra@quilterspalet.nl

Het is gebeurd, Hexagonnites heeft toegeslagen!
Hoewel het me best een hele tijd is gelukt om het Hexagon virus op een afstand te houden ben ik bang dat ik nu toch echt ongeneeslijk aangestoken ben. Het is eigenlijk allemaal de schuld van die prachtige Japanse geweven stoffen. Al een poosje vroeg ik me af hoe die stoffen het zouden doen in een Hexagon Quilt. En nu.... nu weet ik het

Ik heb gekozen voor een wat ruimere maat Hexagon om de stoffen goed tot hun recht te laten komen. De kleuren zullen voornamelijk de bruin/beige/tan tinten met rose/rood en blauw worden.
Veel van die stoffen hebben een duidelijke richting aangezien er veel met ruiten en strepen wordt gewerkt. Hierdoor vroeg ik me af wat voor effect "Fussy Cutting" zou geven. En tja, er is maar 1 manier om dat uit te vinden en dat is het gewoon doen. Bij deze dus!



De achtergrond kleur staat nog niet helemaal vast. Wel heb ik erg de neiging om voor een wat donkerdere kleur te gaan. Ach, ik heb nog de tijd. Voorlopig heb ik eerst nog aardig wat meer bloemetjes nodig. Maar het begin is gemaakt!


Happy Quilting!
Evy
evy@quilterspalet.nl

We hadden het al aangekondigd in onze nieuwsbrief en vandaag is het dan zover! Een eigen Blog, helemaal geintregeerd in onze website. Daarbij is het ook nog mogelijk om je via een Feed te abonneren en zo automatisch bericht te krijgen als er een nieuw stukje is geplaatst.
Je snapt... wij zijn hier erg blij mee!

Het is volgens ons een perfecte manier om jullie op de hoogte houden van wat er op dagelijkse basis allemaal gaande is bij het QuiltersPalet. Liefst met foto's natuurlijk.
Nu weten een aantal van jullie dat ik dat al eerder geprobeerd heb maar blijkbaar ben ik niet zo heel erg goed in het veelvuldig schrijven op een Blog. Uit onze nieuwsbrieven blijkt al wel dat Petra daar een stuk beter in is. Gelukkig heeft Petra er dan ook erg veel zin in dit Blog vaak van een nieuwtje te voorzien.

Tot zover even de start van dit Blog. Ik ga nu de technische kant verder bekijken en samen met onze websitebouwer een poging doen het technisch vlekkeloos te laten verlopen. Duimen jullie mee?

Happy Quilting!
Evy
evy@quilterspalet.nl