Zoals de meeste bezoekers van het QuiltersPalet weten snoep ik zelden of nooit. Snoepen schijnt ongezond te zijn maar dat is niet mijn drijfveer, ik ben er gewoon niet gek op. Waar ik wel verslaafd aan ben zijn snoepjes voor de geest. Boeken verslind ik en het wereldwijde web is voor mij een grote snoepkast.

Het internet verschaft zoveel informatie dat het ondoenlijk is dat allemaal in je op te nemen, er zijn ontelbare webpagina`s met de meest vreemde, ontroerende, wetenschappelijke en noem maar op informatie. Ook allerlei quiltgerelateerde artikelen zijn volop voor handen.

Maar ja, er moet ook worden gewerkt en Evy bekijkt dan ook met argusogen de tijd die ik spendeer achter de computer. Daarom is het webblogje ook zo fantastisch, ik moet uiteindelijk wel research doen om een leuk weblog te schrijven, niet waar?

Zo kan ik helemaal verdwalen van artikel naar artikel. Terwijl ik van plan ben om iets heel leuks onder uw aandacht te brengen kom ik terecht op een site van het polygoonjournaal  en tssja, die kan ik ook niet ongelezen laten passeren.

Het is toch gewoon ontzettend leuk om een oud filmpje te bekijken van bijvoorbeeld de huishoudbeurs in 1953. Een automatische naaimachine is het allernieuwste snufje.

Ongeveer een kwartiertje later, ik kijk en lees vrij snel door informatie heen, kom ik terecht op een pagina met informatie over oud Hollands snoep en in combinatie met de zojuist bekeken polygoonjournaals richt mijn geest zich op de vraag waarom alles vroeger zoveel beter was dat er blijkbaar zelfs bij snoep zo`n grote hang is naar wat eens was.  

Is het huidige snoep niet lekker, ziet het er minder aantrekkelijk uit? Daarop kan ik volmondig ja zeggen, het huidige snoepgoed is niet om aan te zien……..je kiezen gaan spontaan allerlei vreemde zenuwprikkels afgeven door er alleen maar naar te kijken.

Maar de eerste naaimachines waren natuurlijk niet beter dan de huidige naaimachines, hoe vertederend zo`n lief Singer Featherweightje ook mag zijn.

En nee Evy, je hebt al 2 zwarte, deze witte laat ik alleen maar zien om je te plagen

De nieuwe Bernina 820 is naar ik mij heb laten vertellen de meest geavanceerde machine op dit moment. Er zit maar een klein nadeeltje aan; de prijs. Met een adviesprijs van bijna 4800 euro nu niet direct een kleine aankoop te noemen. Maar dan heb je ook wat.

En nee Evy, deze is echt te duur

Ho stop, ik dwaal af van mijn eigenlijke verhaal. Want wat ik juist wilde laten zien in dit weblogje is de candybar waar je niet van aankomt, die je tanden niet aantast en waar je door er alleen maar naar te kijken al vrolijk van wordt. De Candybar van Moda. Spiksplinternieuw en om op te eten met de ogen.

Zeer toepasselijk zijn ze er in 2 uitvoeringen , Milk en Dark. Er zit een patronenboekje bij met ideeën om de stofjes te verwerken, maar de  stofjes laten  zich ook prima combineren in een scrap quilt, of als hexagonnetjes.

Even visualiseren, 160 lapjes van 2,5 bij 5 inch = 160 verschillende stofjes. En dat van de nieuwste series die nog niet in de winkel liggen zoals de Luna Notte, Hope,  Remembrance, Clermont Farms in de Dark Candy Bar.

(Klik op foto om te vergroten)

De series Breakfast at Tiffany`s, City Weekend, Bliss en Fandango bevinden zich in de Milk Candy Bar. U vindt de candybars in de winkel maar natuurlijk ook in de webshop.

Wat mij betreft hoeft er trouwens niet speciaal iets mee te gebeuren. Ik kan mij ook heel goed inleven in de volgende regels.

Ik zou je het liefste willen bewaren, gewoonweg bewaren

En dan telkens even kijken, heel voorzichtig even kijken

Dan telkens even kijken, hmmm.

En dan aai ik je zo zachtjes, zo heel heel zachtjes en bewaar je.

Ik hoef niet altijd iets te doen.
(Vrij vertaald naar: ik zou je het liefste in een doosje willen doen)

Mocht  je met deze stofjes wel een quilt willen maken dan zal het resultaat in ieder geval prachtig zijn, of je nu de quilt maakt op een Singer Featherweight of op een Bernina 820. 

Veel plezier met quilten, snoepen, dromen, alle drie mag ook

Petra
petra@quilterspalet.nl